No rules, great blog

Bristol Palin, dochter van Sarah Palin, is 17 jaar en zwanger.  Sarah Palin al laten weten trots te zijn op haar dochter en haar te steunen tijdens de moeilijke maanden die eraan komen.

Maar eigenlijk maakt Sarah Palin van de situatie gebruik om zichzelf een ‘she walks the talk’ imago aan te meten. De vrouw is immers al jaren vurig gekant tegen abortus en wil zich, nu ze tot John McCain’s running mate gepromoveerd werd,  opwerpen als beschermer van het nog ongeboren leven. Dit is dé kans om te tonen dat haar uitspraken niet als lippendienst beschouwd moeten worden.

Nu is er natuurlijk een fundamenteel verschil tussen een zwangere Bristol Palin en de meeste andere tienermoeders. Zo moeten veel tienermeisjes die zwanger worden  abrupt hun studies afbreken. Een kind opvoeden vereist immers tijd en moeite, tijd en moeite die niet langer in studies geinvesteerd kunnen worden. Bovendien is er plots geld nodig om het kindje van luiers, babypapjes, een kinderbedje, babykleertjes, etc. te voorzien. Hierdoor moeten tienermoeders al te vaak een job moet zoeken waarvoor geen diploma’s vereist zijn. Genre opdienster of toiletmadam.

Ik denk niet dat Bristol Palin zich evenveel zorgen moet maken. Mama en papa zijn rijk genoeg om ervoor te zorgen dat Bristol haar studies kan voortzetten en voor zichzelf alsnog een mooie toekomst kan opbouwen. Maar veel ouders hebben niet dezelfde financiële draagkracht en kunnen hun zwangere dochter dus niet bijstaan. Zeker als je bedenkt hoe belachelijk duur studeren in de VS is (gemiddeld kost een jaartje universiteit tussen de 25.000$ en 45.000$) wordt het duidelijk dat Palin’s ‘walk the talk’ erg gratuit is. Het dreigt veel tienermoeders (en eigenlijk ook tienervaders) een erg onzekere toekomst te bezorgen terwijl enkel de dochters en zonen van de allerrijksten op beide oren kunnen slapen. 

jon

Reeds in februari besliste minister van defensie Pieter De Crem vier F-16’s en extra 100 manschappen naar Afghanistan sturen, bovenop de ongeveer 360 Belgische soldaten die al in het land actief zijn. De minister beschouwde de missie als uitgemaakte zaak beschouwd, maar dat was buiten SP.a en Groen! gerekend. Zij bestookten De Crem hoe langer hoe meer met kritische vragen. Men wou met name weten of de troepen enkel onder NAVO-vlag opereerden, of tevens aan de  Amerikaanse ‘War on Terror’ zouden deelnemen.

Na lang rond de pot draaien kwam De Crem begin deze maand met een officiële mededeling. “De Belgische F-16-gevechtsvliegtuigen in Afghanistan zullen in principe niet deelnemen aan gevechtsopdrachten van de Amerikaanse operatie ‘Enduring Freedom’”, aldus de christendemocraat in de Kamercomissie Defensie.

Het zal de oplettende lezer niet ontgaan zijn dat De Crem deelname aan de omstreden operatie niet helemáál uitsluit. Dat werd vorig weekend opnieuw duidelijk, toen de minister, tijdens de voorstelling van zijn plannen, de volgende uitspraak liet noteren: “Heel uitzonderlijk, en in welomschreven situaties, kan steun worden gegeven aan de coalitiestrijdkrachten van de operatie ‘Enduring Freedom.”

Operation Enduring Freedom dient om de Taliban te verjagen, maar draagt niets bij aan de wederopbouw van Afghanistan. Het een zuiver militaire operatie, een humanitair luik ontbreekt. De kans bestaat dus dat ook Belgische troepen aan deze operatie meedoen. Volgens Rob de Wijk, analist bij het Centrum voor Strategisch Studies in Den Haag, is dit zelfs haast onvermijdelijk: "België stuurt F16's naar de regio. Die gebruik je niet voor wederopbouw, maar je wordt meegesleept in de oorlog tegen de Taliban". Het moge duidelijk zijn dat Groen! en SP.a de toch al beperkte middelen van deze regering liever aanwenden voor NAVO-operaties. Die hebben namelijk óók oog voor de heropbouw van Afghanistan en hulp aan de plaatselijke bevolking.

Een ander omstreden punt van De Crem’s plannen is de last-minute uitbreiding van de operatie. Zoals eerder vermeld, werd begin dit jaar beslist om vier F-16’s en 100 extra soldaten naar Afghanistan te sturen. De troepen zouden in september vertrekken en gedurende vier maanden in het land verblijven. Vorige vrijdag legde De Crem aan de ministerraad echter een nota voor die de eerder geformuleerde plannen aanzienlijk uitbreidde. Niet alleen werd de duur van de missie verlengd tot 6 maanden en is verlenging mogelijk, en plus worden 55 additionele manschappen reeds op 3 augustus overgevlogen.

De Crem voert deze wijzigingen door achter de rug van de Kamercommissie Defensie . De meeste Kamerleden, inclusief de voorzitter, zijn immers op vakantie (logisch, aangezien het parlementair reces op 21 juli is ingegaan) en dus is het voor de commissie onmogelijk om samen te komen en de minister te ondervragen. Dat politici in de eerste plaats het volk vertegenwoordigen en zich dus aan parlementaire controle moeten onderwerpen; het lijkt De Crem bitter weinig te kunnen schelen.

Een derde punt van kritiek komt van de Inspectie Financiën. Daar klinkt het als volgt: “Op dit ogenblik is er voor een dergelijk project geen enkele budgettaire ruimte, tenzij men bereid zou zijn onze aanwezigheid in Kosovo, Kabul, Libanon en Kongo drastisch af te bouwen of te schrappen.”  De Crem heeft echter al laten weten dat zich wél in staat te achten genoeg geld bij elkaar te schrapen, zelfs zonder daarvoor bij andere departementen te moeten gaan bedelen. Als eerste besparingspost ziet hij de missie in Tsjaad. Daar helpt het Belgisch leger de Europese strijdmacht EUFOR bij het beschermen van vluchtelingen en ontheemden.  Vooral in de provincie Oost-Tsjaad is de situatie dramatisch te noemen. Regeringstroepen, Janjaweed-rebellen en Soedanese strijdkrachten uit het aangrenzende Darfur vechten er al jaren een bloedige oorlog uit. Honderdduizenden burgers leven in vluchtelingenkampen, alwaar ze gedepriveerd zijn van acceptabele gezondheidszorg, water -en voedselvoorziening, onderwijs,enz. Daarenboven zijn meer dan 200.000 Tsjadi voor het geweld op de vlucht geslagen. Wie meer wil weten kan hier klikken, maar u bent gewaarschuwd: gelukkig wordt je er niet van.

Dat alles zal De Crem echter aan zijn reet roesten; op een of ander papiertje staat geschreven dat de Belgische humanitaire missie in Tsjaad op 15 februari 2009 beëindigt wordt. Reden genoeg om er begin volgend jaar de stekker uit te trekken, of dat nu mensenlevens in gevaar brengt of niet.

Dat De Crem afbreken in Afghanistan belangrijker vindt dan opbouwen in Tsjaad, ook dat gaat er bij SP.a en Groen! absoluut niet in. Zij wijzen er bovendien fijntjes op dat zijn oorlogsideologie ook moeilijk christendemocratisch genoemd kan worden.  Reactie heeft de minister daar nog niet op gegeven.

Het is dus duidelijk dat De Crem’s beleid erg omstreden is. De 14,31 miljoen euro die De Crem met zijn operatie over de balk gooit, de deelname aan de dubieuze ‘War on Terror’ en de vele vluchtelingen in Tsjaad die van De Crem’s beleid het slachtoffer dreigen te worden:  het zijn allemaal zaken die het onderwerp van een politiek of zelfs publiek debat zouden moeten zijn. Daarom is des te stuitender dat de minister de controlefunctie van de volksvertegenwoordigers, een van de fundamenten van een democratie, zomaar aan zijn laars lapt.                                                                  

jon

Alvorens op de westerse markt toegelaten te worden moeten geneesmiddelen aan verschillende criteria voldoen.  Zo moet het middel op proefpersonen getest worden om de werkzaamheid en bijwerkingen ervan vast te stellen. Dit testen wordt de ‘klinische fase’ van het produceren van een geneesmiddel genoemd.Dat hierbij niet steeds volgens het boekje tewerk wordt gegaan is echter een publiek geheim.Grote bedrijven als Pfizer, GlaxoSmithKline &  Janssen Pharmaceutica vertonen een opvallende voorkeur voor Indiërs, Chinezen en Russen om hun pilletjes op te testen. Ook mensen in  Afrika lijken steeds beter in de smaak te vallen bij farmaceutica-reuzen.

Voor het ‘uitwijken’ van klinische tests naar derde wereldlanden zijn verschillende redenen. Zo is de regelgeving er vaak veel minder streng dan in Europa of in de V.S. zelf. Sommige overheden, zoals die van India, zien in medische tests zelfs een bron van inkomen en pogen bijgevolg de farma industrie zo weinig mogelijk voor de voeten te lopen. Een minimale garantie voor de veiligheid van proefpersonen is hier ver te zoeken.

Een tweede verklaring  is dat testen in deze landen veel goedkoper is. Een test in China kost amper half zoveel als een Belgische test. Artsen kosten er minder, materiaal is er van een lagere standaard en proefpersonen krijgen er vaak geen of een veel te beperkte vergoeding.

Een derde reden is de afwijkende arts-patiënt relatie die in arme landen vaak geldt. Aan de stem van een arts wordt in veel landen veel meer autoriteit toegekend dan bij ons het geval is. Zegt een Chinese arts dat pil X goed is voor een Chinees, dan neemt die Chinees ook pil X. In westerse landen staan patiënten kritischer t.o.v. artsen, hetgeen bijvoorbeeld blijkt uit het zoeken naar generische alternatieven voor pil X. Het blinde vertrouwen van een Chinezen in hun artsen maakt het voor de farma industrie makkelijker om er heimelijk tests uit te voeren. Helaas zijn er nog meer redenen die ervoor zorgen dat farmaceutische bedrijven hun tests in ontwikkelingslanden laten uitvoeren...

Volgende redenen vallen pas écht onder de noemer inhumaan en doen mijn respect voor die malafide pillendraaiers tot diep onder nul zakken. Reden nummero vier is bijvoorbeeld het feit dat de gemiddelde mens in een ontwikkelingsland gewoon te arm is om op een andere manier aan medicijnen te geraken. Het is kiezen tussen een experimenteel brouwseltje of helemaal niets. Gokken met als inzet je eigen leven, veel wreder kan het niet.

Ook het feit dat ontwikkelingslanden nog steeds een hoge analfabetismegraad kennen is een motivatie voor de farma industrie om er hun klinische tests uit te voeren. Voor een behandeling moeten sowieso heel wat papieren ingevuld worden. Of daar nu een papiertje tussenzit dat stelt dat je onderdeel uitmaakt van een experiment of niet, een analfabeet zal het niet merken. Nochtans is ‘informed consent’ van de patiënt een van de basisprincipes (overeengekomen in de Verklaring van Helsinki) waar een arts zich aan dient te houden. Maar zoals een manager van farmaceuticabedrijf Occam in een Netwerk-reportage wist te melden: “Het komt er vaak op aan de juiste bakshish op de juiste plaatsen neer te leggen”. Voor de slechte verstaander: de farma industrie koopt artsen om.

Dat het hier om een groot probleem gaat moge duidelijk zijn. Exacte cijfers ontbreken, maar wetenschappers schatten dat maar liefst 40% van de klinische tests in ontwikkelingslanden plaats vinden. De Westerse farmaceutische industrie zet massaal de levens van honderdduizenden onschuldigen op het spel, daarbij profiterend van hun achtergesteldheid. Bovendien wordt het beperkte aantal artsen ingezet voor doelen die afwijken van de eigenlijke opdracht van een arts: het zo goed mogelijk helpen van zijn patiënten. Hyppokrates zou zich omdraaien in zijn graf.   

Bronnen

http://www.wereldomroep.nl/actua/nl/wetenschap/080306-pillen

In 1980 werd Robert Mugabe verkozen tot premier van het net opgerichte Zimbabwe. Onder Mugabe zouden de landbouwgronden opnieuw in handen van de zwarte boeren vallen, zouden de relaties met het buitenland hersteld worden en zou het beleid door de balpen van de kiezer bepaald worden.
Dertig jaar later lijkt geen van deze beloftes gerealiseerd. Of toch; Mugabe's racistische politiek zorgde ervoor dat de blanke boeren van hun grond verdreven werden. Andere realisaties van het Mugabe-regime: een ingestorte economie,  verwatering van de buitenlandse relaties en totale vervreemding van de laatste democratische principes.
 
Dat laatste werd tijdens de voorbije presidentsverkiezingen opnieuw pijnlijk duidelijk. Amper 84 lentes jong wil Mugabe ook in 2008 herverkozen worden als leider van de Zimbabwe. Tegenstander in de verkiezingen is Morgan Tsvangirai's MDC. Of beter gezegd: wás Morgan Tsvangirai's MDC. Recentelijk trok de partij zich immers terug uit de strijd. Weinig verwonderlijk ook, na een wekenlange politiek van intimidatie en geweld tegen zowel Tsvangirai als zijn kiezers. De voorbeelden van deze staatsterreur zijn legio. Zo werd Tsvangirai zelf meerdere keren gearresteerd, hangt MDC's nummer twee de doodstraf boven het hoofd wegens "ondermijning van het staatsgezag" en viel de staatspolitie ettelijke malen binnen op MDC-congressen.
 
Tsvangirai's opgave bleef niet zonder gevolg. Zo erkent Groot-Brittanië Mugabe niet langer als legitieme leider van Zimbabwe. De Europese Commissie liet, bij monde van Louis Michel, weten dat het een nieuw rondje verkiezingen zónder Tsvangirai als ongeldig beschouwt. Ook de VS heeft haar bezorgdheid getoond en wil dat de zaak in de VN-Veiligheidsraad besproken wordt.
 
Toch zijn er enkele landen die opvallend stil blijven. China bijvoorbeeld. Al jaren voert de grootmacht in Afrika een 'no questions-politiek'. In Zimbabwe verkopen de Chinezen wapens aan de eerste de beste die met een stapeltje dollars wappert. Ook de Afrikaanse Unie heeft nog geen poot verroerd. Voorzitter Jean Ping kwam niet verder dan een verklaring dat de OAU Zimbabwe in het oog houdt en dat men hoopt "dat de verschillende partijen in Zimbabwe zullen samenwerken om deze moeilijke periode te overkomen".
 
Hoewel sommige individuele Afrikaanse landen Zimbabwe al op de vingers getikt hebben, blijft druk van enkele cruciale spelers dus uit. Een spijtige zaak met als mogelijk gevolg het nog dieper afglijden van een van de mooiste landen van Afrika.

 jon

Jacques Rogge kan het niet genoeg beklemtonen: politiek en sport moeten gescheiden blijven. De IOC-voorzitter kant zich fel tegen de anti-China-protesten die de voorbije dagen in grootsteden als Londen, Parijs en San Fransisco plaats vonden. Het volk is boos op China, en Rogge is boos op het volk.

"De vlam is een symbool van een eenheid van mensen, ongeacht afkomst, religie of politieke overtuiging. Dat het symbool nu wordt aangevallen, is jammer voor alle atleten, en vooral voor de mensen die ervan droomden om de toorts te dragen." Rogge liet voorts weten dat er binnen het Internationaal Olympisch Comité niemand is die er ook maar aan denkt de wereldreis van de Olympische vlam stop te zetten. Politiek en Spelen moeten immers gescheiden blijven.

Wie even de moeite doet om er een geschiedenisboek bij te nemen, zal al snel de onzinnigheid van Jacques Rogge’s betoog bemerken. Politiek en Spelen zijn met elkaar verbonden als waren het Nicole en Hugo. Dat was honderd jaar geleden zo en is dat vandaag de dag nog steeds.

Reeds meer dan honderd jaar vormen politiek en spelen een gelukkig getrouwd koppel. Denk bijvoorbeeld maar aan de Olympische Spelen van 1936, die in Berlijn plaats vonden. Hitler gebruikte het evenement om zijn Nazi-regime in een goed daglicht te plaatsen.  Antisemitische vlaggen en posters waren verwijderd, men stuurde een nooit geziene hoeveelheid propaganda  de wereld in en Duitse atleten kregen anabole steroïden toegediend opdat medailles voor het Derde Rijk verzekerd zouden zijn.  Ook toen werd de misleidende propaganda van het nazirijk van weerwoord gediend. Verschillende Amerikaanse atleten, zoals Milton Green en  Norman Canners, stuurden hun kat. Ook in België en Nederland weigerden sommige sportfederaties hun leden naar Berlijn te sturen.

Dat politiek adherent is aan de Olympische Spelen, werd nog maar eens bevestigd in 1980. Moskou was gastheer van dienst. Een jaar eerder, in 1979, was het Sovjet-leger Afganistan echter binnen gevallen. De Amerikanen verafschuwden de invasie, niet in het minst vanwege de enorme oliereserves die Brezjnev en co nu in controleerden. De V.S. besloot dan ook, bij monde van president Jimmy Carter, de zomerspelen van 1980 te boycotten. Ruim vijftig landen volgden het voorbeeld van de Amerikanen door eveneens uit Moskou weg te blijven. Als tegenreactie besloten de Sovjets de Spelen van 1984, die in Los Angeles plaatsvonden, op hun beurt links te laten liggen. Dertien bondgenoten van de U.S.S.R. besloten dan ook maar thuis te blijven.

Politiek en Spelen zijn communicerende vaten, zoveel is nu wel duidelijk. De Olympische Spelen dienen immers ook als politiek uitgangsbord van een land. Om de zoveel jaar strijden verschillende steden uit verschillende landen om het organisatorschap van de Spelen. Dat doen ze niet omdat ze hun eigen atleten een verre vliegreis willen besparen, maar omdat ze eens goed willen uitpakken met allerlei pracht en praal, er zo op wijzend wat een fantastisch gastland ze wel niet zijn. Ook Peking, en bij uitbreiding China, wil zich profileren als gastvrij, sportief, inventief, enz. Het land wil haar prestige opkrikken om zo met krachtigere stem een binnenlands en buitenlands beleid te kunnen voeren. Of dacht je echt dat Wen Jiabao, China’s eerste minister, de Spelen in Peking wil laten doorgaan uit liefde voor de 3000 meter steeple? Niet dus.

Als de spelen als politieke propaganda voor een land mogen dienen, mogen ze evenzeer aangegrepen worden om dat land te bekritiseren. Meer zelfs, niet protesteren tegen Peking 2008 zou ronduit immoreel zijn.  Hoe meer druk de Chinezen inzake hun Tibet-beleid ondergaan, hoe sneller ze zullen plooien. Oproepen om de Spelen te boycotten kunnen dan ook op mijn sympathie rekenen. Dat betekent absoluut niet dat ik geen respect heb voor atleten die vier jaar lang trainen in de hoop te Peking hun kunsten aan de wereld te mogen openbaren. Alleen moet men prioriteiten kunnen stellen. De levensomstandigheden de Tibetanen liggen me nu eenmaal nauwer aan het hart dan de prestaties van Tia Hellebaut en Kim Gevaert. Deze spelen zijn een kans om voor meer dan 2,5 miljoen mensen het leven ietwat draaglijker te maken.  Om hen de mogelijkheid te geven openlijk hun godsdienst te bedrijven, een rechtvaardig justitieel systeem uit te bouwen en vrijelijk kennis te vergaren aan scholen en universiteiten. Kortom; om de Tibetanen dat te geven waar u en ik, en ook Jacques Rogge, ons dagelijks geluk aan te danken hebben.

jon 

“Fitna heeft blootgelegd welk verontrustend beeld dit socio-christelijk kabinet heeft van moslims. Het beschouwt moslims als half-wilde beesten, een soort Bokito’s die bij de geringste provocatie over het hek van de rede springen en wellustig de openbare orde verstoren. Ze kunnen alleen in toom worden gehouden door hen niet tegen te spreken, hen geen moeilijke vragen over hun godsdienst voor te leggen, hen naar de mond te praten, maar ondertussen allerlei noodplannen te treffen voorzien van complete draaiboeken, omdat er een film over hun heilige boek wordt gemaakt.”

Bovenstaand citaat is afkomstig uit een opiniestuk van Ayaan Hirsi Ali. Deze Nederlandse politica levert kritiek op premier Balkenende en zijn ministers. Volgens haar zetten zij Nederland voor schut door hun overdreven bezorgdheid naar aanleiding van Fitna, de antikoran-film van Geert Wilders.

Een regering die te bezorgd is. Wat een blamage voor de Nederlandse driekleur, wat een smet op dat oranjekleurig blazoen. Wereldwijd spreekt men schande van die belachelijke Balkenende, om van de andere ministeriele angsthazen maar niet te spreken. Gelukkig was daar Ayaan Hirsi Ali. Zij liet de Nederlanders liet weten dat hun internationale reputatie op de helling kwam te staan. Dat ze zouden worden bespot als ze op reis zouden naar, ik zeg nu maar iets, de Ardennen. Ayaan, de redder des volks.

Maar niet heus. Ooit keek ik heel erg op naar mevrouw Hirsi Ali. Intelligent was ze, en vrijgevochten. Veel meegemaakt ook. Geboren in Somalië, de halve aardbol rondgereisd en uiteindelijk in Nederland terechtgekomen. Daar politicologie gestudeerd te Leiden om zich vervolgens bij de PVDA, de socialistische partij van Nederland, in te schrijven.

Tegenwoordig kijk ik niet meer op naar Ayaan Hirsi Ali. In 2002 stapte over naar de VVD. Daar zaten toffere mensen, zoals Rita Verdonk en Geert Wilders. Samen met de Nederlandse regisseur Theo Van Gogh maakte ze een controversieel filmpje, Submission genaamd. Het diende om de ondergeschikte rol van vrouwen in de Islam aan te klagen. Een reactie volgde snel, in de vorm van een mes in Van Gogh’s borstkas. Meegeleverd was een dreigbrief aan Ayaan Hirsi Ali. De politica begon voor haar leven te vrezen en dook onder. Aan de overheid vroeg ze haar te beschermen, hetgeen ook gebeurde.  Hirsi Ali kreeg een onderduikadres in de Verenigde Staten toegewezen. Daar aangekomen ging ze aan de slag te gaan bij American Enterprise Institute for Public Policy Research, een neoconservatieve denktank. Sinds 1 oktober 2007 is Ayaan Hirsi Ali terug in Nederland. Nog steeds geniet ze er extra bescherming. Want de regering, die is bezorgd om haar.

Beetje hypocriet, dat vind ik ervan. Jarenlang smeken om bescherming, om vervolgens je beschermheer afkraken omdat hij zich te bezorgd zou opstellen. Sowieso is het de rol van de overheid om bezorgd te zijn. Een overheid die dat niet doet, is gewoon een slechte overheid. Want wat is er erger: Balkenende die maatregelen neemt om gewelddaden te vermijden of Balkenende die geen poot verroerd, daarbij het risico lopend dat er effectief slachtoffers vallen?

Maar neen, volgens Ayaan Hirsi Ali heeft de regering met haar houding de moslimgemeenschap beledigt. “Enkel het feit dat er individuen zijn als Mohammed B. die naar het mes grijpen, wil niet zeggen dat alle moslims in Nederland dat automatisch doen. Het kabinet mag de 6 procent van de moslims, die  als gevaarlijk wordt aangemerkt, niet bij voorbaat verwarren met die andere 94 procent.”

De politica beschuldigt Balkenende en zijn ploeg dus van generalisatie. Ze scheren alle moslims over dezelfde kam. Een vreemd argument. De regering nam enkel een standpunt in over de provocatiepoging van Wilders. Nergens veroordeelde men een moslim, en zeker niet de moslimgemeenschap in het algemeen.

Aan de andere kant verdedigt Ayaan Hirsi Ali de PVV-voorman Wilders. Zijn film noemt ze ‘keurig’. Of hoe men, via een vreemde hersenkronkel, een de werkelijkheid kan omdraaien.

jon

" You were dating that bleach-blonde girl. If I find her, I swear, I swear… I'll kill her." Al voor de vierde keer vandaag schalt Soko's luchtig hitje `I'll kill her`  door mijn koptelefoon. Niet met Itunes of Windows Media Player, wegens te ouderwets. Last.fm dan misschien, of Imeem.com? Ook niet. Het is Deezer, een site die medio 2007 het levenslicht zag. Deezer is een specialleke, en dat beseffen ze zelf maar al te goed: "Deezer.com is now the first global website for music on demand with no restrictions: listening to all kinds of music is now free, unlimited, legal and accessible to all Internet users via a Web browser."

Ikzelf gebruik Deezer nu een tweetal maandjes en ben er zeer tevreden over. De site stelt immers  een enorme muziekbibliotheek ter beschikking voor álle internetgebruikers (in tegenstelling tot bijvoorbeeld Finetune.com, dat enkel voor Amerikanen toegankelijk is). Het revolutionaire aan Deezer is dat je zelf kan kiezen welk liedje je wil horen. Andere 'streaming music-sites',  zoals pakweg een Last.fm, laten je enkel toe je muzieksmaak te omschrijven, waarop de site zelf een playlist samenstelt. Niet zo met Deezer dus. Je typt de titel van je favoriete artiest in de zoekbalk, selecteert een van zijn of haar liedjes (of zelfs cd's) en klikt op 'afspelen'. Niet meer dan dat. Deezer streamt de muziek vanuit haar database naar jou computer en doet dat aan een zeer acceptabele snelheid. Nadeel is wel dat de geluidskwaliteit van een gestreamde Soko niet kan tippen aan die van een gedownloade Soko. Op dat vlak speelt Deezer mee in de klasse van de internetradio's. Als muziekpurist kun je daarover vallen, maar de meesten zullen er weinig om geven. Kan het hen wat schelen of de kwaliteit van het mp3'tje dat ze horen 128kbps of 192kbps is.

"Ieder voordeel hep zijn nadeel" zei filosoof Johan Cruijff ooit. Een uitspraak die helaas ook voor Deezer opgaat. De site bevat nog steeds enkele vervelende bugs, die er bijvoorbeeld voor kunnen zorgen dat je instellingen tijdelijk 'verdwijnen'. Bovendien staan tracks niet steeds in de juiste volgorde, zodat het soms gebeurd dat liedje zes van een album 'Intro' blijkt te heten. Tot slot zijn er nog steeds heel wat klassiekers die überhaupt niet zijn opgenomen in Deezer's database. De site is nog steeds volop aan het onderhandelen met verschillende majors. Sony BMG heeft echter al haar steun toegezegd en andere platenmaatschappijen zouden spoedig volgen, aldus Deezer.

Hoe kan het nu dat deze site muziek gratis aanbiedt zonder daarbij de illegale toer op te gaan? Vooreerst heeft Deezer een overeenkomst bereikt met SACEM en SESAM, twee Franse organisaties (Deezer.com is immers een initiatief van onze zuiderburen) die instaan voor auteursrechten. Beiden vertegenwoordigen wel de muzikant, maar daarom nog niet de producent. Dat zijn de platenmaatschappijen, en met hen zijn de onderhandelingen nog steeds aan de gang.

Zoals reeds vermeld werd Sony BMG al over de streep getrokken. De Japanners zien blijkbaar in dat de strijd tegen illegaal downloaden onmogelijk door hen gewonnen kan worden. Welke beveiliging men ook uitvindt, steeds is er een of andere slimmerik die het week erna weet te omzeilen. Het businessmodel dat Deezer aanreikt lijkt een uitweg te bieden. Winst haalt men uit de reclame en bovendien kan Deezer de gebruikers overtuigen alsnog de CD van zijn of haar idool in huis te halen. Die Ipod moet immers ook nog steeds gevuld worden en klassiekers meejanken in de auto is en blijft leuk. Maar tot ik een Ipod heb of kan autorijden ben ik meer dan tevreden met deze Deezer. "I'll kill her. I'll kill her. She stole my future, she broke my dream…"

Traditiegetrouw slaan we ook deze week weer met de vuist op tafel, revolterend tegen al wat mis loopt in de maatschappij. Soms is het vrij moeilijk om inspiratie voor zo'n elegie te vinden, soms ook niet. Zoals vandaag bijvoorbeeld.

Ik wil het vandaag even hebben over een nieuw apparaatje, de Mosquito geheten. De Mosquito zendt geluidsgolven van meer dan 8000 Hertz uit. Dit geluid is quasi-ultrasoon: iedereen die ouder dan 25 is merkt er niets van.  Bij het ouder worden ondergaan alle mensen immers een soort gehoorverlies waardoor men de allerhoogste geluiden niet langer percipieert. Dit medisch fenomeen draagt de Latijnse naam 'Presbycusis'.

Jongeren onder de 25 kunnen de geluidssignalen dus wél horen. Helaas voor hen zijn de signalen van de Mosquito niet erg 'aangenaam'. Ze klinken verschrikkelijk schel en houden ergens het midden tussen een nagel die over het schoolbord krast en een sopraan die gefistfucked wordt.  Verschrikkelijk schel dus.

Nu komt dat goed uit, want de Mosquito dient om hangjongeren weg te jagen. Ben je die pubers voor je deur beu? Hang een Mosquito aan de muur en zet hem op 'full power' als het schorriemorrie te dicht komt. Op den duur wordt de klank die het apparaat produceert zo onhoudbaar voor de jongeren dat ze het vanzelf aftrappen.  Goed nieuws voor iedereen met anthropofobie, minder goed nieuws voor wie graag eens afspreekt met wat vrienden om eventjes wat bij te kletsen of samen een balletje te trappen. Het begrip overlast is namelijk nogal ruim interpreteerbaar…

In Groot-Britannië gingen reeds 5300 Mosquito's over de toonbank. Ook in Nederland hangen er al 300 van die kastjes rond. 'Hangjongeren' boezemen in beide landen blijkbaar veel angst in, want kastje + installatie kosten er ongeveer 1250€ (of 950£). Recentelijk werden ook in België de eerste exemplaren gesignaleerd. Met als gevolg een maatschappelijk debat over 'hangjongeren' en of je hen zomaar met schel gezoem mag wegjagen, als waren het honden.

'Ja' zegt –wie anders – Vlaams Belang. Sinds haar ontstaan in 1979 klaagt de partij maatschappelijke problemen aan vanuit een uiterst racistische invalshoek. Werkloosheid, het teloorgaan van de klassieke normen en waarden, criminaliteit,... het is allemaal de schuld van de vreemdelingen. En ja hoor, ook het 'hangjongerenprobleem'  wordt door de allochtone gemeenschap veroorzaakt:  "Omdat de rondhangjongeren in veel gevallen van allochtone komaf zijn voedt dit de samenlevingsproblemen en werkt hun gedrag het racisme in de hand. Het is de voedingsbodem bij uitstek voor wat men gemeenzaam 'verzuring' pleegt te noemen."  Dixit: Vlaams Parlementslid en lid van de Mechelse gemeenteraad Frank Creyelman. Ook Johan Deckmyn, partijgenoot van Creyelman  en eveneens zetelend in het Vlaams Parlement, is niet vies van een Mosquito hier en daar. Dat liet hij weten middels een beknopt interviewtje met Knack , in de rubriek 'Pro & Contra'. Alwaar hij uiteraard enkele Pro-standpunten nog eens herhaalde: "De Mosquito heeft maar een bereik tot 25 meter en jaagt dus niet de ganse straat weg. Het veroorzaakt geen gehoorschade en slaagt er binnen de 10 minuten in om de jongeren weg te jagen."

Antipode van dienst was dan weer Bert Anciaux. Die erkent dat er inderdaad in sommige buurten een probleem is met jongeren die overlast veroorzaken. Maar dat is nog geen reden om de Mosquito te gaan gebruiken, aldus de Spiritist. Het apparaat maakt immers geen onderscheid tussen jongeren die hinder veroorzaken en jongeren die dat niet doen. Bovendien los je met wat irritant gezoem de overlast niet op; je verplaatst ze gewoon. Vlaams Kinderrechtencommissaris Ankie Vandekerckhove treedt Anciaux bij in zijn standpunten. Ook zij zou liefst zo snel mogelijk een officieel verbod op de Mosquito verwezenlijkt zien.

Boven de discussie omtrent het al dan niet toelaten van Mosquito's wordt een ander debat gevoerd: "Welke is de rol van jongeren in de hedendaagse samenleving?" Zitten ze teveel achter de computer, dan is het niet goed. Zitten ze buiten, dan is het ook niet goed. Waar mogen ze eigenlijk wel ongestoord hun ding doen?

Persoonlijk ben ik heel erg tegen het toelaten van Mosquito's. Vooreerst ga ik volledig akkoord met de argumenten die Bert Anciaux aanhaalt. Daarenboven vind ik dat een samenleving dient om samen te leven. Door apparaten op te hangen die één welbepaalde groep in de samenleving viseren en wegjagen wordt het gesprek aanknopen met die groep onmogelijk. Of is dat gesprek niet meer nodig en gaan we naar een soort intergenerationele apartheid? Ik mag hopen van niet.

De Orde van Geneesheren werd op 25 juli 1938 opgericht. Dat betekent dat de Orde dit jaar haar 70^e verjaardag viert. Reden genoeg om een feestje te bouwen, of zie ik dat verkeerd?

Het bestaan van een archaïsche instantie als de Orde van Geneesheren stemt weinigen tot blijdschap. Al jaren ligt de Orde onder vuur, en zowel patiënten als artsen zijn de organisatie liever kwijt dan rijk. Daar bestaan zeer gegronde redenen voor. Een voorproefje.

De Orde van Geneesheren doet aan rechtsspraak. De juridische constellatie die de geneesheren in België opwierpen, bestaat grosso modo uit een Nationale Raad en Provinciale Raden (daarnaast zijn er nog interprovinciale raden, raden van beroep,…). De Provinciale Raden opereren als tuchtraad. Als ontevreden patiënt of arts kun je er, in eerste aanleg, een klacht gaan neerleggen.

De Raden bestaan allen voor het overgrote deel uit geneesheren. Als je als patiënt een arts wil aanklagen, is diegene die het geschil moet beslechten en daaraan een eindvonnis moet koppelen, zelf een arts. Tijdens de zittingen is er ook wel een beroepsmagistraat aanwezig, maar deze heeft enkel een adviserende bevoegdheid.

Ook artsen zelf zijn niet gelukkig met de samenstelling van de Raden. Zij kunnen immers zeer gemakkelijk het slachtoffer worden van belangenvermenging. In principe doet een arts die rechter speelt, uitspraak over zijn concurrenten. Een klimaat van ‘afrekeningen’ en nepotisme is bijgevolg niet ondenkbaar.

Ook andere juridische aspecten van de Orde van Geneesheren hebben een dubieus karakter. Zo is het KB (uit 1967) dat de gerechtelijke basis voor de Orde legt spoorloos verdwenen. Hierdoor is de organisatie eigenlijk niet legaal. Dit mysterieus verdwijnen van KB nr. 79 voedt trouwens het gerucht dat het document een vervalsing zou zijn. Het zou verschillen van het originele exemplaar dat de Orde veel minder bevoegdheden toekende.

Een andere bron van geknarsetand is het verplichte lidgeld die iedere arts aan de Orde van Geneesheren moet betalen. Zonder deze jaarlijkse bijdrage is het verboden om het beroep van arts te beoefenen in ons land. Verplicht lidmaatschap, verplicht lidgeld,… de gelijkenissen met de middeleeuwse chirurgijnsgilden zijn frappant.

In België zijn er zo’n 40.000 dokters. Die betalen de Orde van Geneesheren een som lidgeld die tussen de 150 en 200 euro schommelt. Een kleine rekensom (40.000 x 175€) leert ons dat dit de organisatie een fabelachtige 7.000.000 euro oplevert, ieder jaar opnieuw! Waar al dat geld naar toe gaat, blijft echter onduidelijk. Met ongeveer 90 medewerkers lijken de personeelskosten van de Orde min of meer 3.000.000 euro te bedragen. Blijft nog 4.000.000 euro over. Het blijft een raadsel waaraan men dit geld spendeert. Een transparante boekhouding houdt de Orde van Geneesheren er alleszins niet op na.

Een derde punt van kritiek is de conservatieve koers die de Orde van Geneesheren aanhoudt. Jean-Paul Martens en Johan Brusseleers, twee kritische artsen die in Zaventem een groepspraktijk oprichtten, lieten daarover het volgende optekenen: “Er gaapt  een diepe kloof tussen de opvattingen en de werkwijze van de Orde en de progressieve artsen. Ook in maatschappelijke of politieke debatten -of het nu gaat om de dood van Semira Adamu, euthanasie, abortus, doping of druggebruik- duikt die enorme kloof met de standpunten van de Orde op.” Een medische organisatie die noch de patiënt, noch de arts te vriend houdt; daar moet toch hommeles van komen?

Naast Hoeybrechts zijn er vele tientallen dokters die weigeren de Orde nog langer lidgeld te betalen. Omdat ze terecht vinden dat ze niet moeten betalen voor een organisatie die geen moeite doet om haar eigen leden te vertegenwoordigen. Of omdat ze vinden dat de Orde van Geneesheren maar eens duidelijk moet maken waaraan ze die 7.000.000 euro aan lidgeld uitgeeft. Artsen die daar zo over denken (inter alii Jean-Paul Martens, Nele Vandenbempt, Johan Brusseleers en Chris Deprédomme) worden meestal geschorst. Maakt men het nog bonter (zoals Kris Merckx, die niet alleen weigerde lidgeld te betalen maar bovendien gratis werkte) dan blijft het niet bij een schorsing. De Orde deinst er niet voor terug opstandige artsen tot gevangenisstraffen te veroordelen en hun inboedel in beslag te laten nemen.

De taak om aan deze wanpraktijken een einde te maken lijkt weggelegd voor de politieke klasse van ons land. Meerdere wetsvoorstellen, gaande van een hervorming van de Orde van Geneesheren tot de afschaffing ervan, zagen reeds het levenlicht. Tot op heden haalde geen enkel voorstel het. Het moedige wetsvoorstel-De Meyer-Detiège-Peeters van 2003, dat de afschaffing van de Orde bepleitte, moest recentelijk baan ruimen voor een compromisvoorstel van Patrick Vankrunkelsven. Een veel minder moedig voorstel, dat wel enkele pijnpunten aanpakt, maar in se de structuur en werking van de Orde van Geneesheren intact laat. En dat dus, als het überhaupt al goedgekeurd wordt, patiënt en arts nog steeds op hun honger laat zitten.

Wie Ralph Nader’s curriculum vitae er op na leest, kan weinig anders dan sympathie opbrengen voor de man. Geboren als zoon van twee Libanese immigranten, bleek Ralph een slimme jongen te zijn. Hij studeerde met succes af aan Princeton University en Harvard Law School, om vervolgens zelf college te geven aan de universiteit van Hartford.

Ook op politiek vlak liet Nader zich niet onbetuigd. Zo leidde hij een lobby die zich verzette tegen massaal geëxperimenteer met ooglenzen en voorzag hij een senaatscommissie van advies inzake veiligheid bij auto’s. Vooral dit laatste onderwerp lag hem na aan het hart, hetgeen hij nog eens in de verf zette door GM’s Chevrolet Corvair, een veelverkochte wagen die opvallend vaak bij ongevallen betrokken raakte, aan de publieke schandpaal te nagelen.

De idealen die Nader voorstaat (humanitarisme, ecologisme, …) werden volgens hem onvoldoende vertegenwoordigd door de huidige presidentskandidaten. Daarom heeft Ralph Nader -u raadt het al-  aangekondigd zich ook bij deze verkiezingen opnieuw kandidaat te stellen (hier te bekijken). Gejuich steeg op bij de Republikeinen, gelatenheid was de reactie van de Democraten. Waarom precies?

Vooreerst mag men niet vergeten dat de VS een tweepartijenstelsel kennen. Zowel de Republikeinen als de Democraten maken steeds een realistische kans op het veroveren van de macht (in casu het presidentschap) en wisselen elkaar regelmatig af aan de top van het politieke gebeuren. Na 8 jaar onder het Democratisch leiderschap van Bill Clinton, volgden evenveel jaren onder de Republikein George Bush. Aangezien geen van beide partijen moet onderdoen voor de ander, levert dat vrijwel steeds spannende verkiezingen op. En hoe spannender de verkiezingen, hoe belangrijker de rol van ‘derde kandidaten’.

Ralph Nader is zo’n derde kandidaat. Met zijn uitgesproken linkse standpunten dreigt Nader ook nu weer stemmen van de Democraten af te snoepen. De Democratische Partij deed al eerder slechte ervaringen met Nader op. In 2000 won George Bush uiterst nipt de strijd voor het Witte Huis. Ralph Nader had toen net genoeg stemmen van Al Gore afgesnoept om de Democraat in het zand te doen bijten.

Of het dit keer opnieuw zo’n vaart loopt is niet gezegd. Toch blijft Nader’s kandidstelling voor velen een onbegrijpelijke zet. Het Latijnse spreekwoord “Divide et Impera” is hier immers van toepassing, alleen lijkt de toch niet onverstandige Nader dat niet in te zien. Hij wil een functie als zweep voor de Democraten. Maar in een tweepartijenstelsel werkt het zweep-principe niet. Want als de Democratische kandidaat, standpunten van Nader overnemend, naar links zou opschuiven, zou hij, aan de andere kant van het Democratisch spectrum,  centrumkiezers naar de Republikeinen zien overlopen. Waarom Ralph Nader zich dus kandidaat stelt, blijft een raadsel. John McCain zal er in ieder geval niet rouwig om zijn.

Vlaams Belang is een partij die gemiddeld ¼ van het Vlaams electoraat weet aan te spreken. Een onwaarschijnlijk hoge score is dat, zeker aangezien ook de kiezer weet dat het Belang van de macht gedepriveerd blijft, met dank aan het cordon sanitaire. VB-kiezers dienen dus een ‘verloren stem’ in.

Hoe komt het dat Vlaams Belang dan toch zoveel stemmen haalt? “Een proteststem” opperen sommigen. “Niet geheel correct” menen anderen, aangezien uit onderzoek blijkt dat Belang-kiezers ook instemmen met de door de partij ingenomen standpunten. Deze kiezers stemmen niet alleen tégen het politieke systeem, ze stemmen ook, zeer bewust, vóór het VB. Wil dit ook zeggen dat de VB-kiezer kennis heeft over de partij waar hij zijn vertrouwen aan schenkt?

Dat is een andere zaak. Weinigen slagen erin voorbij de facade die het VB opwierp te kijken. Daarom zien ze ook niet dat het Belang in niets verschilt van het in 2004 voor racisme veroordeelde Vlaams Blok.

Nochtans bestaan de fundamenten van het Belang nog steeds uit racisme, fascisme en nationaal-socialisme. Kijk maar eens goed naar de leeuw die centraal in het nieuwe partijsymbool. De Vlaamse Leeuw zegt u? Niets van. Deze leeuw is anders. Het is de leeuw van het Sint-Maartensfonds. Deze organisatie, die zichzelf recentelijk ophief, was niets anders dan een vereniging van oud-oostfronters (je weet wel, die sjarels die tijdens WOII de Nazi’s een handje gingen toesteken om zoveel mogelijk russen over de kling te jagen).

Zo’n Nazi-leeuw alleen was een beetje weinig, er moest nog iets ‘rond’ het beest komen. Een cirkeltje? Een ovaaltje? Neen, Vlaams belang koos ervoor haar leeuw in een blok in te kaderen. Een duidelijke verwijzing naar het Vlaams Blok, althans voor wie het wíl zien.

Ook de partij-ideologie heeft geen grote metamorfoses ondergaan. In se is het nog steeds dezelfde populistische, bekrompen en haatdragende boodschap als deze die het Vlaams Blok een veroordeling voor racisme opleverde. De beginselverklaring van het Vlaams Belang verschilt dan ook weinig van die van haar voorganger. “Het blijft vuil genoeg om aantrekkelijk te zijn voor het volk”, zei Gerolf Annemans er zelf over. Daarenboven blijft de nieuwe partij verwijzen naar verscheidene Vlaams Blok-uitgaven, ook naar het boek Baas in eigen land dat een samenvatting van het beruchte 70-puntenplan uit 1992 inhoudt.

Tot slot zijn ook alle prominente Vlaams Blokkers overgestapt naar de nieuwe partij. Het triumviraat Dewinter-Annemans-Vanhecke zwaait nog steeds de plak. Blok-stichter Karel Dillen (die vent met zijn oversizede brillen) kreeg, zeer symbolisch, lidkaart nr.1 van het Vlaams Belang. Het Vlaams Belang blijft sterke banden aanhouden met organisaties als de actiegroep Voorpost en de studentenvereniging NSV, die beiden als kweekvijver van het VB dienst doen. Blokkers als Roeland Raes, Xavier Buisseret en Johan Demol, die respectievelijk wegens negationisme, seksuele betrekkingen met minderjarigen en lidmaatschap van een fascistische organisatie hun gat verbrandden, zijn ook bij het Vlaams Belang kind aan huis. Ook de recentelijk (wegens het aanzetten tot racisme en wegens opzettelijke slagen en verwondingen) veroordeelde Bart Debie a.k.a. ‘Bart Penalty’ vond bij het Vlaams Belang een veilig onderkomen.

Het is dus duidelijk dat het Vlaams Belang en het Vlaams Blok één en dezelfde zijn. Een nieuwe naam en dito logo kunnen niet verhullen dat we hier nog steeds met een racistische partij te maken hebben. Een partij die bovendien sterke banden met het fascisme en het nationaal socialisme onderhoudt. ’T is maar dat u het weet!

Bronnen:   1) Wat u moet weten over het Vlaams Belang - Marc Spruyt

                2) www.blokwatch.be

                3) La face cachée du Vlaams Blok - Jean-Claude Defossé 

Het is een opvallende trend: alles moet vrouwelijker. Er verschijnen vrouwen-auto’s, vrouwen-gsm’s en  zelfs vrouwen-playstation’s. Voorheen werd dit segment van de markt, aldus het gros der marketingbobo’s, immers compleet genegeerd.

Ook in televisieland doet deze tendens zich voor. Omdat films en journaaluitzendingen zo mannelijk zijn, stampte men vrouwenzenders uit de grond. Voor Vlaanderen lanceerde SBS Belgium, dat ook al VT4 in haar portefeuille had, VIJFtv. Doelgroep: vrouwen tussen 20 en 49 jaar.

1 Oktober oktober kon beeldbuisminnend Vlaanderen voor heet eerst inschakelen op de nieuwe zender. VIJFtv ging echter van start met een voetbalmatch. Reden: mannen overhalen de zender op hun toestel te programmeren. Blijkbaar had men weinig vertrouwen in de technologische kunde van het eigenlijke doelpubliek.

Op deze valse start na, wist VIJFtv verassend goed aan de wensen te voldoen. Programma’s als Dr. Phil, Mooi en Meedogenloos en Oprah slaagden erin de 20-tot-49-jaar-oude vrouwen aan de buis de kluisteren. Het marktaandeel van de nieuwgeboren zender ging dan ook in stijgende lijn.

Nu heb ik er niets op tegen dat zenders zich speciaal op vrouwen richten. Maar 1 specifiek VIJFtv-programma slaagt er telkens weer in mijn humeur te verpesten. Omdat de naam Sex te ordinair was, doopte men kreeg het de naam Sex and the City mee. Toch gaat bitter weinig over de City (New York in dit geval) en komt het element Sex er net iets té vaak in voor. Want hoewel je (bijna) niets te zien krijgt, práát men hoofdzakelijk over seks, knallen de vibrators en parelstrings van het scherm en smeert men glijmiddel alsof het zonnecrème is.

Nu ben ik geen preutse fatsoenrakker, maar toch erger ik me aan het programma. Niet vanwege de overdosis glijmiddel, wel om twee andere redenen. De eerste is de rol die mannen in Sex and the City krijgen toebedeeld. Het klinkt misschien raar, maar lustobject is de beste omschrijving. Ze zijn er om te neuken, en af toe om samen over neuken te praten. Vrouwen die als lustobject worden afgebeeld zijn heden ten dage evenmin een zeldzaamheid, maar hiertegen protesteren al genoeg fatsoenrakkers, gaande van feministen tot de paus. Die taak hoef ik niet meer op mij te nemen.

Waar ik me nog aan erger? De openheid die men seks aan toekent. Begrijp me niet verkeerd, censuur is zeker niet waarvoor ik hier pleit. Maar de term ‘de gulden middenweg’ werd niet voor niets uitgevonden. Seks moet niet uit de media gebanned worden, maar het moet er evenmin van uitpuilen. Seks is iets intiems, het is iets dat je deelt met je partner(s). Het is ook iets dat je moet ontdekken. Maar wat valt er nog te ontdekken, als vanaf 17u30 's avonds vier Amerikaanse vrouwmensen hun (fictieve, maar dit doet er hier niet toe) bedavonturen uit de doeken staan te doen? Ik erger mij oprecht aan deze overdreven openheid en ervaar plaatsvervangende schaamte wanneer mijn vrouwelijke huisgenoten op Sex and the City afstemmen en het volgende moment een van de hoofdrolspeelsters juicht van geluk wanneer ze hoort dat ze 's avonds gaat “neuken met een matroos”.

De wereld is om zeep. En iedereen weet het. We zijn flink op weg onze voorlopig enige planeet vroegtijdig aan een einde te brengen en daarbij de volgende generaties in een put van ellende te dumpen, en we weten het maar al te goed.

Onze levenswijze is simpelweg niet meer goed te keuren. We geloven nog steeds in eerlijk verdiend bezit, wie hard werkt en daarbij in staat is zich een groot huis met tuin, enkele auto’s, een overdaad aan luxueuze snuisterijen en een nest kinderen toe te eigenen, heeft dit echt verdiend en moet zich daarvoor niet verantwoorden. Anderzijds vragen we ons bitter weinig af waarom die mens dat wel verdiend heeft, terwijl een arme Tamil die dagelijks 14 uur moet werken op een rijstveld en daarbij nog niet in staat is om zijn kinderen deftig eten te geven dit blijkbaar niet verdiend heeft. Nochtans werken deze twee mensen waarschijnlijk allebei even hard. Kan iemand een decadente levensstijl verdienen? In de wereld waarin wij leven worden de rijken vanzelfsprekend als net iets beter dan de anderen beschouwd, en dat deze persoon simpelweg op de juiste plaats en het juiste tijdstip geboren is wordt als een gelukkig toeval gezien, waar deze mens dan maar zoveel mogelijk de vruchten van moet plukken. De waarde ‘respect voor iemands eigendom’ wordt uitgebuit en zo zorgen wij er allemaal voor dat de armen armer worden en de rijken rijker. Wij Westerlingen leven in een systeem dat gebaseerd is op uitbuiting van de armen door de rijken, en toch wordt een rijke over het algemeen aanzien als een harde werker, een getalenteerd iemand of gewoon een gelukzak, en slechts zelden als een kortzichtige smeerlap die egoïstisch op de kap van vele anderen parasiteert.

Ook ecologisch gezien is deze decadente levensstijl onhoudbaar. We zijn simpelweg met veel te veel mensen op deze planeet om nog op deze manier door te kunnen gaan. Dagelijks sterven er planten- en diersoorten uit, breken er stukken van de poolkappen en wordt het gat in de ozonlaag groter. Drastische maatregelen zijn vereist en moesten twintig jaar geleden al doorgevoerd zijn om ons van de ondergang te behoeden. Ecologisch verantwoord leven is onze plicht ten opzichte van de volgende generaties en moeder natuur zelf. 

En toch zijn er nog mensen die vinden dat dit moet wachten tot er een moment gekomen is waarop wij dit kunnen realiseren zonder onze huidige welvaart aan te tasten, terwijl al lang duidelijk geworden is dat het net deze welvaart is die onhoudbaar geworden is. Wij zullen aan rijkdom en luxe moeten inboeten als we het merendeel van de wereldbevolking eindelijk een menswaardig bestaan willen gunnen, zodat zij over dezelfde kansen als ons zullen kunnen beschikken. Wij moeten dringend opofferingen doen om de investeringen te kunnen maken die nodig zijn om de natuur te redden. Herverdeling is nodig, en de heersende waarden moeten dringend onder de loep genomen worden. Het mag stilaan duidelijk zijn dat ideologieën als het conservatisme fundamenteel fout en blind voor de realiteit zijn. Net als bij een verslaving proberen we ons vast te klampen aan de huidige leefwijze en weigeren we de realiteit onder ogen te zien, ook al beseffen we dat we eraan kapot gaan. 

De eerste stap in zo’n veranderingsproces is een mentaliteitswijziging. Zoethoudertjes als geïnstitutionaliseerde en opgedrongen religie zouden de wereld uitgebonjourd mogen worden. Onze huidige rolmodellen moeten van hun troon gegooid worden. Blinkende juwelen, flitsende auto’s, dure parfums, chique computers en continu wisselende modetrends mogen niet meer aanzien worden als het hoogste goed, maar eerder als weggesmeten kansen op een betere wereld. Decadentie moet aanzien worden als iets verwerpelijk in plaats van als iets benijdenswaardig. Hoezeer het ook als een uitgemolken cliché mag klinken, geluk is niet te koop.

De vette dagen zijn voorbij, en het wordt tijd dat we dit aanvaarden en onze energie op de juiste dingen richten, in plaats van steeds de ander als boosdoener aan te wijzen.

Stefaan 

Het is weer stemmen geblazen. Niet voor iedereen, deze keer, maar enkel voor SP.A-leden. Bij SP.A staat namelijk de vacature voor partijvoorzitter nog steeds open, nadat Johan Vande Lanotte na de verkiezingsnederlaag van 10 juni er de brui aan gaf.
Stemmen dus, dat is wat er gebeuren moet! De roodhemden hebben een aanvoerder nodig, eentje die  kordaat de troepen durft te sturen. Er moet een nieuwe koers worden uitgestippeld, want sinds 10 juni zijn de Vlaamse socialisten kompleet het noorden kwijt.

Om die aanvoerder te vinden, worden er groots opgezette voorzittersverkiezingen gehouden.Alle leden mogen daarbij hun stem uitbrengen, want bij de socialisten wordt de basisdemocratie hoog in het vaandel gedragen. Ook is iedereen vrij zich kandidaat te stellen, en hoe volkscher hoe beter. Basketballers kunnen er mee door, maar voetballers of duivenmelkers voldoen nog beter aan het ideaalprofiel.

De verkiezingen worden in twee ronden gehouden, waarvan de eerste reeds achter de rug is. In deze ronde hadden kandidaten de steun nodig van minstens tien afdelingen uit twee provincies, die samen vijfduizend leden vertegenwoordigen. De twee belangrijkste protagonisten, Caroline Gennez en Erik De Bruyn, bleken deze horde zonder al te veel moeite te nemen. Yves Grouwels, de derde kandidaat-voorzitter, haalde het echter niet en moest afhaken voor de tweede ronde. Op 1 oktober ging dan deze tweede ronde van de voorzittersverkiezingen van start. Alle SP.A-leden kregen een brief, waarin beide kandidaten hun intentieverklaring nog eens uit de doeken doen, thuis opgestuurd. Vervolgens blijft het tot 17 oktober mogelijk om een stem voor deze of gene aspirant-voorzitter uit te brengen.

Klinkt mooi hé, dat hele verkiezingssprookje om te bepalen wie zich de lauwerkrans op het hoofd zal mogen zetten? Want dat het hier niet meer dan een sprookje betreft was van begin af aan zo klaar als een klontje. Caroline Gennez wordt de nieuwe aanvoerder van SP.A, en meer dan eens breed glimlachen –wat dat kan ze- zal ze daarvoor niet hebben moeten doen. De Limburgse had vanaf de dag van de verkiezingsnederlaag tot op vandaag immers de steun van het establishment.

De kroniek van deze pseudoverkiezingen vat aan op 11 juni, daags na de beruchte verkiezingsnederlaag. Op het socialistische partijbestuur neemt Johan Vande Lanotte de schuld voor het zetelverlies op zich, en besluit ook meteen af te treden als partijvoorzitter. Prompt schuift het partijbestuur Caroline Gennez, toenmalig ondervoorzitster, naar voor als opvolgster voor Vande Lanotte. Nog voor het partijbestuur dus enige intentieverklaring van de blondine onder ogen had gekregen, schaarde ze zich reeds achter haar kandidatuur. Dat er misschien ook andere kandidaten zouden opstaan die een oprechte gooi naar de titel van SP.A-principaal zouden doen, was blijkbaar van weinig belang. En wat de toekomstvisie van die andere kandidaten ook mocht wezen, Gennez kreeg de unanieme ruggensteun van de socialistische nomenclatuur.

Dat tegenkandidaat Erik De Bruyn bij de eerste ledenstemming de belangrijke Antwerpse afdeling achter zich kon scharen, kwam dan ook als een verassing. Gennez noemde De Bruyn vervolgens doodleuk een communist –heden ten dage bijna een scheldwoord- maar ook dat mocht niet baten. In Brugge vergaarde De Bruyn, boegbeeld van SP.A-rood, maar liefst 68% van de stemmen, terwijl Caroline Gennez het moest stellen met een armzalige 20%. De SP.A-top moet tegen die tijd reeds serieus met de handen in het haar gezeten hebben, want bij de eerstvolgende verkiezingen, in Sint-Niklaas, besloot men Gennez een duwtje in de rug te geven. Zo riep Freddy Willockx, Sint-Niklaas' burgemeester zelve, openlijk op om voor de Limburgse te kiezen. Gennez haalde het met een kleine meerderheid, maar de toon was gezet. Gennez moest en zou de socialistische scepter zwaaien.

Toen ik een vriend en medestudent, die zich recentelijk ook bij SP.A aansloot, vroeg aan wie hij zijn stem zou schenken, antwoordde hij “Gennez”. Niet dat de koers die zij wil varen hem overtuigd had, maar een stem op De Bruyn is een weggegooide stem. Caroline Gennez wordt no matter what de nieuwe numero uno bij SP.A, en daar kan een schijnbaar vleugje basisdemocratie weinig aan veranderen.

Gisteren hielden we met comac een sangria-avond, op het moment dat in hetzelfde gebouw de KVHV (Katholiek Vlaams Hoogstudenten Verbond, zeg maar jong Vlaams Belang) een debat aan het voeren was over de splitsing van België. Aan de entree deelden ze lustig een speciale editie uit van Ons Verbond, hun krantje dat vijfmaal per jaar verschijnt. ‘Speciale editie’ slaat er deze keer op dat het krantje bedoeld is om de KVHV eens goed voor te stellen en hun overtuigingen kenbaar te maken om geïnteresseerden warm te maken voor hun studentenvereniging. Eén artikel springt eruit, en toont duidelijk aan hoe serieus we hen kunnen nemen als rationeel denkende studenten. Het is bijna meelijwekkend om te zien hoe moeilijk ze het hebben om degelijke argumenten te verzinnen tegen het linkse ideeëngoed en hier meerbepaald tegen het marxisme. Het wordt nog zieliger als je ziet tot wat voor tekstjes ze dan uiteindelijk hun toevlucht moeten nemen en daar dan nog eens trots over zijn. Och ja, het zal waarschijnlijk hun soort humor zijn zeker. Oordeel zelf. Nog een klein pikant detail: dit krantje werd deels gesponsord door KBC...

Inleiding tot het marxisme

Wat is het marxisme? Marxisme is een terminale aandoening bij de mens. De oorzaak van deze is een uterale gistinfectie bij de moeder, kort na de innesteling van de eicel. Verschillende symptomen zijn herkenbaar, waarvan de belangrijkste de duidelijke uiting is van debiliteit en doorgedreven achtervolgingswaanzin eigen aan elk extreemlinks sujet. De oude stelling dat marxisten eigenlijk gedevolueerde apen zijn is fout.  Alhoewel de gemiddelde aap over meer rationaliseringsvermogen beschikt dan een marxist heeft nieuw onderzoek uitgewezen dat marxisme kan gecatalogeerd worden bij de terminaal mentale aandoeningen zoals schizofrenie en secundaire necrose van de hersenstam

Eigenschappen van de marxist? Lafheid:  hun dapperheid is evenredig aan het aantal personen in hun kudde. De solitaire marxist is een goede hardloper en beschikt over uitstekende klimeigenschappen en camouflagetechnieken. In groep zijn deze wezens ietwat dapperder daar zij niet onmiddellijk weggalopperen bij elk denkbeeldig gevaar. Sommigen kiezen zelfs voor de confrontatie met elk vermeende niet marxist die zij op hun dagelijkse agitatietochten tegenkomen. Pollutie en vergiftiging: marxisme is besmettelijk. Personen met een lage weerstand tegen hersenspoeling kunnen gemakkelijk geïnfecteerd geraken met deze aandoening. Naast de mentale vergiftiging verspreidt de marxist ook een pertinente geur. Dit is het gevolg van de eigen intestinale structuur en het feit dat een marxistisch lichaam voor 99% faecale restproducten bestaat. Doorgedreven psychose en parapsychose: de marxist leidt aan een hele reeks mentale aandoeningen. Naast de ver doorgedreven achtervolgingswaanzin (de meeste marxisten denken dat er achter elke hoek een CIA-agent staat) en een gedevolueerd rationaliseringsvermogen (zij geloven bijvoorbeeld nog altijd dat in vijfjarenplannen, alhoewel zelfs jonge kinderen de debiliteit van dit systeem zien) beschikt de marxist niet over de meest essentiële vaardigheden. Cyanose van de geslachtsorganen: aangezien marxisten niet over een voortplantingsvermogen beschikken (voortplanting is namelijk contraproductief want leidt de aandacht af van de revolutie), is hun gebruikelijke partner een hoevedier zoals een kip of geit. Daar deze dieren een aangeboren antimarxistische reflex hebben, resulteert dit vaak in gebruikelijke beet en schaafwonden.

Beroemde marxisten: Guevarra, Ernesto Ché: Heeft geen familie in Israël. Deze amechtige leukemielijder is beroemd geworden omwille van het feit dat hij veel regeringssoldaten heeft vermoord. Zoals altijd kwam boontje om zijn loontje en werd deze subversieve parasiet op zijn beurt ter verantwoording geroepen. Na een volledig fair proces (van enkele minuutjes) werd hem gerechtigheid gedaan door Boliviaanse grenswachters. Marx, Karl: persoon waarbij deze ziekte voor het eerst werd vastgesteld. Hij is belangrijk omdat hij zijn symptomen en psychotherapieën heeft nagelaten in zijn talrijke brieven en in zijn werk ‘Das Kapital’ (een drukwerk dat geen enkel maatschappelijk nut heeft en enkel wordt gebruikt in situaties waar het toiletpapier is opgeraakt). Trotski: Deze Israëliet heeft enkele onbenullige werkjes geschreven en stierf aan een acute loodvergiftiging in Mexico, waar hij verbannen werd omwille van zijn proletarische activiteiten. Mao: was te achterlijk om Hebreeuws te leren. Boerenzoon die het grootste deel van zijn leven op de vlucht was voor de Kwo-Min-Tang. Hij was een vrouwenzot en leed aan talrijke geslachtsziekten. Lenin: kende geen Hebreeuws, maar wilde het wel dolgraag leren. Kleinburgerlijk bourgeois zoontje die niet genoeg centjes kreeg van papa en daarom een ganse maatschappij op stelten zette. Werd neergekogeld door een Russische patriotin genaamd Fanja Kaplan. Hij is nooit genezen van deze gerechtigheid. Castro, Fidel: ziekelijke oude man en leider van één van de armste landen ter wereld. Hij is rechtstreeks verantwoordelijk voor de zwaarlijvigheid van witte- en mensenhaaien tussen Cuba en de kust van Florida. Pot, Pol: inventief landbouwer die wegens gebrek aan kunstmatige producten drie kwart van de bevolking als meststof gebruikte op de rijstvelden. Dzhugashvili “Stalin” Isof: werd op 18 jarige leeftijd geweigerd in de plaatselijke Yeshiva en was daardoor gefrustreerd. Was in de Moskouse travestietenwereld bekend als ‘zotte Cindy’.

Schrijnend... 

Stefaan 

Bron: Ons Verbond

Mahmoud Ahmadinejad is in New York naar aanleiding van de VN-vergadering die deze maand in de metropool plaats vindt. Reeds gisteren stelde de Iraanse president zich bloot de enorme pers-belangstelling, daar hij een lezing gaf aan de Amerikaanse Columbia University.

Ahmadinejad was uitgenodigd door de rector-magnificus van de universiteit, Lee Bollinger. Diens bedoeling was de Iraanse President rustig een toespraak te laten geven, eentje waarbij ook vragen werden gesteld en misschien zelfs een klein debatje op touw gezet kon worden.

De Amerikaanse pers vond dit echter geen goed idee van Bollinger. Reeds dagen voor de eigenlijke toespraak spuiden de kranten hun gal over de Iraanse president . Zo kopte The New York Daily News met de titel `The Evil has landed´. Ook Lee Bollinger zelf kreeg kritiek te verduren. De rector pareerde de aanvallen echter met de term 'academische vrijheid' en ook die goeie ouwe 'vrijheid van meningsuiting' kwam weer bovendrijven.

Om zijn vel toch nog enigszins te redden, beloofde Bollinger echter een harde introductiespeech voor de Iraanse president klaar te stomen. En ja hoor, nog voor Ahmadinejad goed en wel zijn plaats achter de microfoon had ingenomen, vatte de rector-magnificus al het woord aan. Mahmoud Ahmadinejad werd aangekondigt als een man met ' alle kenmerken van een bekrompen, wrede dictator'. Door überhaupt naar een plaats als de Colubia University af te zakken maakte, aldus Bollinger, maakte Ahmadinejad zich ten zeerste belachelijk. De toon was meteen gezet in de aula.

 Ahmadinejad liet het zich allemaal niet aan het hart komen. Hij vond dat hij recht had op een ietwat minder subjectieve introductie en voegde er aan toe dat universitairen zelf wel slim genoeg zijn om zich een beeld van de Iraanse president te vormen . Deze reactie werd door de studenten op een luid applaus onthaald. Even leek het alsof Ahmadinejad een uitoverwinning zou boeken.

Lee Bollinger besloot zijn scheldtirade echter voort te zetten en betichtte Ahmadinejad ofwel zeer provocatief ofwel zeer onwetend te zijn. Mooiste voorbeeld daarvan was, volgens de rector, het aanhoudelijk in twijfel trekken van de holocaust. Ahmadinejad antwoordde dat hij de holocaust helemaal niet ontkende of in twijfel trok. Wel vond hij dat er meer onderzoek naar gedaan moest worden, en dat hij dus geen negationist maar een revisionist was. Ook was de president van mening dat de Palestijnen niet moesten opdraaien voor die holocaust, aangezien zij er niets mee te maken hadden. Daar had Bollinger waarschijnlijk nog niet over nagedacht.

Denk niet dat Mahmoud Ahmadinejad plots een heilig boontje was geworden, toen hij die dag de Columbia University binnenstapte. Zo vroeg een student aan Ahmadinejad wat hij van het ophangen van Iraanse homo´s vond. Stoïcijns antwoordde de president dat er zich geen homo´s bevonden in Iran. Door de zaal werd deze misstap op hoongelach onthaald. Dit standpunt van Ahmadinejad is echter niets nieuws, de man staat al jaren bekend als een conservatieve hardliner. En van sterke uitspraken heeft Ahmadinejad, sinds zijn verkiezing in 2005 tot president van Iran, een van zijn handelsmerken gemaakt.                                                                       

Veel markanter was echter de houding van de Amerikaanse pers, die klaarblijkelijk enkel de vrije meningsuiting ondersteunt wanneer die mening met de conventionele Westerse standpunten overeenkomt. Een nog grotere paradox was misschien nog wel de attitude van Lee Bollinger. Die slaagt er immers moeiteloos in om iemand die hij eerst uitnodigde, 'belachelijk' te noemen omdat die persoon effectief is komen opdagen. Nochtans wordt Bollinger gezien als een voortrekker van het principe van ‘freedom of speech’ en schreef de man reeds meerdere boeken over het onderwerp, zoals ‘ The Tolerant Society’ en ‘Images of a Free Press’. Om tot slot de Hypocritica Americana compleet te maken, besloot George W. Bush met de volgende pijnlijke uitspraak: “Ahmadinejad's appearance speaks to the ‘greatness’ of the United States of America.”

                                                                                                                                                                                                                               jon

Bron 1

Bron 2

Het valt me al een tijdje op: ook om 13u wordt er een journaal uitgezonden. Niets mis mee, denk je dan, tot je hoort welke gebeurtenissen vandaag weer tot de wetenswaardigheden behoren: “Belg houdt van charcuterie”, “Belgische wegenwacht ook in Zuid-Frankrijk actief” of, hilariteit ten top, “Morgen is het 11 juli“.

Dergelijke nieuwsberichten vallen onder de noemer non-actualiteit. Ze zijn te onbenullig om te melden (charcuterie-bericht), konden evengoed gisteren of de dag daarvoor aangekondigd worden (wegenwacht-bericht) of kunnen door een logische redenering (11 juli-bericht) ook tot de simpelste simpele doordringen.

Logisch ook dat er om 13 uur ’s middags nog niets de melden valt. De mierenhoop die België heet komt pas om 9 uur tot leven. Dan vang het werkvolk de job aan, dan gaan de winkels open en dan vormen zich de eerste files op de Antwerpse ring. Om er rond 12u – nationale middagpauze - alweer mee op te houden. In die 3 uur tijd gebeurt er in ons kleine landje weinig noemenswaardig, want daarvoor zijn we met te weinig en leven we te vreedzaam naast elkaar. Walen en Vlamingen kloppen niet op elkaar, tornado’s slaan ons land al evenzeer over en vermoorde meisjes komen meestal pas in de namiddag bovendrijven.

Het 13u-journaal helemaal afschaffen is echter niet nodig, want zo na het middagmaal valt er al heel wat te melden over gebeurtenissen in het buitenland. Niet dat men in andere landen meer meemaakt in de tijdspanne 9u-12u. Soms begint de dag er gewoon eerder, waardoor men er als het ware een voorsprong heeft inzake sensationele voorvallen.

Wel had ik het 13u-journaal graag wat ingekort gezien. Laat die overbodige trivia maar weg, beste nieuwslezer(es), en vertel mij iets dat ik nog niet weet. Iets belangrijks, iets waarover ik kan discussiëren met de buurman, wanneer we beiden in de rij staan bij de bakker. Of bij de slager, smachtend naar wat charcuterie.

                                                                                                                                                                             jon

Het valt me al een tijdje op: ook om 13u wordt er een journaal uitgezonden. Niets mis mee, denk je dan, tot je hoort welke gebeurtenissen vandaag weer tot de wetenswaardigheden behoren: “Belg houdt van charcuterie”, “Belgische wegenwacht ook in Zuid-Frankrijk actief” of, hilariteit ten top, “Morgen is het 11 juli“.

Dergelijke nieuwsberichten vallen onder de noemer non-actualiteit. Ze zijn te onbenullig om te melden (charcuterie-bericht), konden evengoed gisteren of de dag daarvoor aangekondigd worden (wegenwacht-bericht) of kunnen door een logische redenering (11 juli-bericht) ook tot de simpelste simpele doordringen.

Logisch ook dat er om 13 uur ’s middags nog niets de melden valt. De mierenhoop die België heet komt pas om 9 uur tot leven. Dan vang het werkvolk de job aan, dan gaan de winkels open en dan vormen zich de eerste files op de Antwerpse ring. Om er rond 12u – nationale middagpauze - alweer mee op te houden. In die 3 uur tijd gebeurt er in ons kleine landje weinig noemenswaardig, want daarvoor zijn we met te weinig en leven we te vreedzaam naast elkaar. Walen en Vlamingen kloppen niet op elkaar, tornado’s slaan ons land al evenzeer over en vermoorde meisjes komen meestal pas in de namiddag bovendrijven.

Het 13u-journaal helemaal afschaffen is echter niet nodig, want zo na het middagmaal valt er al heel wat te melden over gebeurtenissen in het buitenland. Niet dat men in andere landen meer meemaakt in de tijdspanne 9u-12u. Soms begint de dag er gewoon eerder, waardoor men er als het ware een voorsprong heeft inzake sensationele voorvallen.

Geheime diensten hebben altijd tot de verbeelding gesproken. Zij zijn de goeierikken die maffiabazen en ander gespuis onder de knoet houden. Hun agenten infiltreren in geheime hoofdkwartieren alwaar ze, dankzij hun high-tech snufjes, onschuldige burgers voor een kwaad lot behoeden.

Hoewel James Bond en Inspector Gadget het ten stelligste zullen ontkennen, gaat het er bij geheime diensten vaak ietwat anders aan toe. Dat bleek nog maar eens toen de Amerikaanse CIA deze week enkele geheime documenten openbaar maakte.

Zeer frappant is bijvoorbeeld de moordpoging op Fidel Castro. Zich voordoend als Cubaanse belangenorganisatie nam de CIA in 1959 contact op met verscheidene Cubaanse en Amerikaanse maffiosi. Via maffiabaas Johnny Roselli ontdekte de ‘belangenorganisatie’ twee geschikte kandidaten: M.S. Ganciana, opvolger van Al Capone in Chicago, en Santo Trafficante, die in Cuba de straten onveilig maakte. Met een zestal gifpilletjes, bedoeld voor Castro’s drankje, verlieten beide heren de onderhandelingstafel.

De moordpogingen mislukten echter keer op keer en toen de maffiosi in de gaten kregen dat de CIA achter de opdracht zat, bliezen ze de aftocht.

Pech voor de CIA, maar het verhaal is nog niet ten einde. Enkele jaren na het voorval werd Johnny Roselli opgepakt wegens oplichting en illegaal verblijf in de V.S. Roselli eiste vrijgelaten te worden en wist te vertellen dat, indien hij nog lang achter tralies zou moeten vertoeven, hij zijn contacten met de CIA naar de pers zou lekken. CIA gaf niet toe waarna Roselli in de Washington Post zijn verhaal deed. Het Amerikaans Congres zette vervolgens een onderzoekscommissie op de zaak waarvoor Roselli maar al te graag wou getuigen. 14 maanden later werd de maffiabaas dood aangetroffen. Drijvend in een olievat, gewurgd en gestoken, benen afgezaagd en ingewanden op plaatsen waar ze niet thuishoorden. Het onderscheid tussen CIA en maffia werd opeens bijzonder wazig.

In de jaren ’60 had de CIA ook Patrice Lumumba in het vizier. Net verkozen als eerste minister was de franke Lumumba een doorn in het oog van de Amerikanen (én van de Belgen). Lumumba sprak zich geregeld uit tegen het beleid dat de Westerse mogendheden in Congo voerden. Amerikanen zijn sowieso weinig happig op kritiek en tijdens de Koude Oorlog waren ze dat nog veel minder. Hoe Patrice Lumumba in 1961 precies aan zijn einde is gekomen is niet bekend. Een Belgische onderzoekscommissie legde de schuld bij Lumumba’s lokale tegenstanders, waarna men weigerde nog meer woorden vuil te maken aan de moord.

Niet alleen in het buitenland speelden CIA-agenten de rol van anti-held. Ook Amerikaanse burgers waren niet veilig voor de bedenkelijke praktijken van hun eigen Central Intelligence Agency. Zo schrok men er niet voor terug kritische journalisten af te luisteren en te schaduwen. Hetzelfde lot was weggelegd voor mensenrechtenactivisten en zij die betoogden tegen de oorlog in Vietnam. En, als kers op de taart, vond men het bij de CIA nodig om de drugs LSD, een hallucinogeen, uit te testen op nietsvermoedende burgers.

Waarom de CIA nu opeens deze informatie wil vrijgeven is niet echt duidelijk. Het 690 pagina’s tellende document bevat alle overschrijdingen van de ‘beperkingen aan geheime diensten’ die de CIA van begin ’60 tot medio ’70 beging. Deze gegevens werden in 1973 in opdracht van toenmalig CIA-directeur James Schlesinger verzameld en gebundeld. Hij vaardigde dit bevel uit naar aanleiding van Watergate-scandal, toen bleek dat ook CIA-agenten, buiten Schlesingers medeweten om, president Nixon hadden helpen spioneren.

De staat is duidelijk haar doel uit het oog verloren. Daar waar ze moet zorgen voor de bescherming van de burgers, lijkt het erop dat ze vooral zichzelf in veiligheid poogt te brengen. Om de vijand te bestrijden hanteert men klaarblijkelijk praktijken die in niets moeten onderdoen voor die van de opponent. Een eye-for-an-eye mentaliteit heerst zelfs bij diegenen die zich boven het crapuul van de wereld zouden moeten stellen. Zij zouden het goede voorbeeld moeten tonen, maar niets is minder waar. CIA begaat zeer duidelijk misdaden tegen de mensenrechten en het zou me verbazen indien de Britse MI5 en MI6 dergelijk praktijken niet zouden hanteren. En sinds G.W. Bush de wereldwijde ‘war on terror’ heeft uitgeroepen lijkt het erop dat alle middelen geoorloofd zijn…

jon

Wegens de examens heb ik geen tijd om iets degelijks te schrijven over de verkiezingen, maar op MO.be heb ik toch een meer dan terecht artikel ontdekt. We hebben allemaal samen gekozen om de volgende 4 jaar met oogkleppen op te lopen, laat ons hopen dat we ze zo snel mogelijk weer kunnen afwerpen, en de schade beperken.

http://www.mo.be/index.php?id=61&no_cache=1&tx_uwnews_pi2[art_id]=18318

Stefaan

Een rechtvaardigere wereld : de droom van velen ! Wie schiet ’s nachts niet af en toe wakker, verzeild geraakt in een fantasiewereld waar er een plek is voor iedereen, waar er vrede heerst en rechtvaardigheid ? Dit lijkt misschien een kinderachtige utopie die bezongen wordt in semi-sentimentele populaire liedjes, maar niets is minder waar. Dienaangaande kan men twee wegen inslaan : ofwel de weg van de religie, ofwel de weg van het communisme; wetende dat in tegenstelling tot religie het communisme wel plaats biedt voor zelfrealisatie.
Niemand kan ontkennen dat in die naam onmenselijke gruwels begaan zijn, alle verbeelding tartend. Denk bijvoorbeeld aan een Stalin of Pol Pot, die geboekstaafd staan als de grootste bandieten van de Nieuwste Tijd en de macabere eer hebben ettelijke miljoenen mensen de dood hebben ingejaagd, in naam van hun ideologie die tegenwoordig verkeerdelijk verward word met het communisme. Laten we duidelijk stellen dat deze mensen feitelijk geen banden hadden met de leer zoals die door Marx en Engels oorspronkelijk bedoeld was, om de eenvoudige reden dat communisme uiteindelijk een opbouwende leer is en geen neerwaartse spiraal van nietsontziende terreur in zich draagt.

Men kan de wereld veroveren met een AK-47 in de hand en alle tegenstanders en andersdenkenden een gat in hun domme kop schieten, echter, veel moeilijk én efficiënter is hetzelfde te doen met simpelweg een goed, opbouwend idee. Om eerlijk te zijn, wie zich vandaag een voorstander van het kapitalistische systeem durft te noemen, mankeert het ofwel aan gezond verstand, ofwel handelt hij tegen beter weten in om welke reden dan ook. De voorbeelden zijn legio. Kan het zijn dat niemand totnogtoe in staat is geweest een geneesmiddel tegen AIDS te vinden, wetende dat men wel mobieltjes op godvergeten planeten als Mars kan laten rondrijden en bommen kan laten ontploffen die een hele grootstad tegelijk in de as kunnen leggen ? Volgens mij kan dit niet, maar waarom bestaat er dan nog altijd niets om deze verschrikkelijke ziekte in te dammen ? Hetgeen hier sowieso in meespeelt is het feit dat de markt van de Aids-patiënten simpelweg te klein is. Voor de gemiddelde Aids-lijdende Afrikaan is het namelijk vrij moeilijk om die dure medicamenten in huis te halen. Omdat het ook geen ver-van-mijn-bed-show hoeft te zijn: autofabrieken als VW Vorst waar tallozen worden afgedankt. Een beslissing met een bloedrode kleur, diezelfde kleur als de wijn waarmee de grote bazen alles bedisseld hebben.

Ook het ongebreidelde imperialisme moet stoppen ! Zou het geen mooie geste zijn naar de zwarte Afrikaanse bevolking om onvoorwaardelijk al hun schulden kwijt te schelden als poging tot uiterst geringe compensatie voor onze koloniale periode, ongetwijfeld het zwartste blad – o ironie – van onze Westerse samenleving ? In plaats daarvan gebeurt bijvoorbeeld het volgende : blanke criminelen als De Gucht en Michel verlenen in volle verkiezingsperiode steun aan incompetente leiders zoals Kabila, omdat die veel ruimte geeft aan het Belgische exploitatiebedrijf Forrest in de Congolese mijnprovincie Katanga (dat überhaupt in 2004 beticht is van de verwerking van uraniumhoudende ertsen waardoor milieu en bevolking ernstige schade oplopen), goed wetende dat diezelfde Kabila allerminst geliefd is bij zijn bevolking omdat hij bij wijze van spreken het land verkoopt onder de neus van zijn inwoners. Zulke fratsen worden aan ons, Belgen, door onze regering verkocht alsof ze de lokale bevolking aan het helpen zijn (in plaats van de grond in aan het boren zijn).

Het meest gebruikte argument tegen communisme is dat iedereen hoe dan ook beschikt over een zekere portie egoïsme en zin voor concurrentie. In een wereld waar ons voortdurend kapitalistische, egocentrische waarden door de strot geramd worden is het niet meer dan verwonderlijk dat zulke eigenschappen naar boven komen in éénieder van ons. Maar wilt dit zeggen dat het in se in de natuur van de mens ligt ? Dat is sowieso niet geweten ! Ik hoef maar enkele situaties te schetsen waar de échte natuur van de mens duidelijk naar boven komt drijven : collega-soldaten die in een opgedrongen en een als dusdanig onnodige oorlog als Irak beland zijn, hun ‘vijand’ bestokend met wapentuig allerhande, en enkele ogenblikken later hun leven opofferen om dat van een kameraad te redden. Brandweermannen van New York die een op instorten staande toren van WTC binnendringen, goed beseffend dat hun overlevingskansen nagenoeg nihil zijn, om te proberen volledig onbekenden te redden… Zulke daden dwingen eeuwig respect af ! Mensen zijn per definitie sociale wezens, geen voortdurend op concurrentie beluste wezens zoals de kapitalistische, criminele leiders van deze wereld ons proberen voor te houden.

In een communistische samenleving zal men produceren naar behoefte, men zal consumeren hetgeen men nodig heeft, gebruik makende van een economie waarbij niet de winst centraal staat, wel de mensen. Het doet pijn in mijn hart te weten dat 20 procent van de wereldbevolking over 80 procent van de beschikbare materiële mogelijkheden op deze planeet beschikt. Om dit te veranderen is er een mondiale revolutie nodig, want, zoals het verleden ons al genoeg bewezen heeft, is socialisme in één land op lange termijn onhoudbaar. 

Als we op deze weg verder zullen blijven gaan, zullen we het deksel op onze neus krijgen : de tachtig procent van de wereldbevolking die (in het beste geval) niet direct over productiemiddelen beschikken zijn geen achterlijke, wereldvreemde negers of spleetogen die nog in stammen leven, nee, zij weten maar al te goed hoe de vork in de steel zit, maar totnogtoe heeft het hen aan slagkracht gemist om onder het Westerse kapitalistische juk vandaan te komen. Radicale veranderingen zijn nodig ! Geloof niet wat de overheid ons wil doen geloven ! Men kan de aardbol niet redden door een Kyoto-protocol waar altijd wel een achterpoortje te vinden is. Als we deze planeet hebben verkloot, zal er misschien ooit terug uit een ééncellige een wezen evolueren dat menselijke eigenschappen heeft, doch een groter moreel besef. In de hoop dat het nooit zover zal komen, kunnen we steunen op een fantastisch idee, een idee dat bergen kan verzetten !

Bronnen

http://www.motherearth.org/bulletin/04_05/katanga.php

Arne Gillis

In Maleisië is er al altijd een harde aanpak geweest tegenover arbeidsmigranten. Nu dreigt deze aanpak te escaleren. Migranten worden er al een tijdje behandeld als het zwarte schaap voor alle criminaliteit, al plegen zij slechts 2 procent van de criminele feiten. Nu heeft de regering er blijkbaar genoeg van gekregen. Ze wil de 2,8 miljoen arbeidsmigranten opsluiten in bouwvallige gettowijken (‘kongsi’) en gaat hiervoor in maart een plan voorleggen aan het parlement. De migranten zouden deze wijken niet mogen verlaten, behalve op uitdrukkelijke toestemming van hun werkgever. Deze werkgevers moeten bovendien in een logboek het doen en laten van elke arbeidsmigrant noteren, zodat criminelen makkelijker opgespoord zouden kunnen worden.

De nieuwe wet wordt fel bekritiseerd door Amnesty International, dat erop wijst dat arbeidsmigranten - net als gewone arbeiders - fundamentele rechten hebben die in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en de Maleisische grondwet staan. Dit houdt onder meer in: het recht op vrijheid en veiligheid, het recht op gelijkheid voor de wet zonder discriminatie, het recht om vrij te bewegen, en de veronderstelling van onschuld zolang de schuld niet is bewezen. "De nieuwe wet is duidelijk een schending van de mensenrechten en een vorm van bestraffing", zegt Amnesty International directeur Roy Benedict.

Bovendien vreest Amnesty International ervoor dat deze wet het raciale en xenofobische geweld tegen migranten in Maleisië zal doen toenemen, en dat dit ook heel wat misbruiken kan teweegbrengen.

Deze wet doet me sterk denken aan de stigmatisering van de Joden ten tijde van Hitler en hun opsluiting in de gettowijken van toen. Toen werd er ook een zondebok gezocht voor alles dat misging, en deze werd gevonden in de Joden. Het vervolg kennen we allemaal, waar gaat het deze keer eindigen?

In plaats van hen te stigmatiseren zou de regering beter een sensibiliseringscampagne voeren tegen de xenofobische houding van het Maleisische volk, opdat de geschiedenis zich niet zou herhalen. Hopelijk wordt er tijdig gereageerd door de internationale gemeenschap en moeten de arbeidsmigranten in de eerste plaats niet naar de getto’s. Maar blijkbaar hebben we al heel lang met oogkleppen opgelopen, anders zou het toch nooit zover kunnen komen zijn? Een situatie als deze komt er niet van de ene dag op de andere, dit moet al een hele lange geschiedenis hebben waar wij blind voor gebleken zijn.

Laten we er onze lessen uit trekken en ervoor zorgen dat het nooit zover komt in ons Belgenlandje, want wat in Duitsland en Maleisië kan gebeuren kan hier evengoed gebeuren, en je moet geen verlichte geest zijn om te beseffen wie er op de voorste rij staat te springen om dit proces in gang te duwen, voor zover dit nog niet gebeurd is.

http://www.mo.be/index.php?id=61&no_cache=1&tx_uwnews_pi2[art_id]=17585

Stefaan

“Kiezers hebben een kort geheugen”. Het is een uitspraak die politici wel eens doen wanneer ze een flater begaan hebben. Vaak hebben ze gelijk. Soms ook niet. Blogs zijn meestal een goede manier om ervoor te zorgen dat ze geen gelijk krijgen. Want bloggers schrijven vaak over actuele gebeurtenissen, net als kranten. Kranten worden echter snel weggesmeten door de gebruikers ervan. Blogs blijven, als het goed is, toch iets langer bezichtigbaar.

Deze redenering in gedachten ga ik hier een stukje over de VLD neerschrijven. Want wat die partij de laatste tijd uitsteekt ergert me. Vooral Bart Somers slaat, wat mij betreft, de laatste tijd de plank goed mis.

Ik herinner me goed hoe Somers een tijdje geleden Dedecker uit de VLD zette. Dedecker was een onruststoker, een nestbevuiler én een ruziezoeker. De partijvoorzitter zelf kwam met veel stoere taal verkondigen hoe men de West-Vlaming zeker en vast buiten zou krijgen, of die zich nu zou gaan verdedigen of niet (hetgeen Dedecker, samen met Coveliers en Bouckaert toch deed. Dedecker haalde het niet en mocht andere oorden opzoeken.).

De VLD moest volgens Somers een partij van eenheid worden. Een partij waar problemen binnenshuis worden opgelost en waar mediapolemieken niet bestaan. Kortom; een partij die een reële kans maakt bij de verkiezingen van 10 juni.

Vandaag de dag heeft de VLD enkele veranderingen ondergaan. Vooreerst heet de partij nu ‘Open VLD’. Ik zou niet weten waarom ze opeens zoveel ‘opener’ zijn geworden, maar goed. Nieuwe namen zijn vaak toegepaste trucs wanneer er verkiezingen in het verschiet staan. Het klinkt nieuw, het leest nieuw dus ís het ook nieuw. Althans, dat denken zij dat wij denken.

Verder is er momenteel een andere probleemmaker. Dit keer neemt de partijvoorzitter zelf die rol op zich. Somers weigerde immers lang de Antwerpse lijst te trekken. Dirk Sterckx moest dat maar doen. Sterckx had daar helemaal geen zin in (de man doet zijn job als Europarlementariër veel te graag) en verkondigde dat dan ook in al zijn interviews. Hij vertelde er ook bij dat, indien hij verkozen zou worden, hij zijn ambt als Kamerlid niet zou opnemen. Sterckx speelde dus voor schijnkandidaat maar werd daartoe gedwongen door zijn eigen partijvoorzitter.

De reden waarom Bart Somers zich niet als lijsttrekker in Antwerpen wou opwerpen had niets te maken met angst. De geruchten als zou Somers zijn verantwoordelijkheden niet willen opnemen waren uit de lucht gegrepen. De juiste reden was een andere. Bart Somers is immers, naast partijvoorzitter, ook burgemeester van Mechelen. Hij dacht dat dit ambt niet te kunnen combineren met een federaal mandaat. Daarom pushte hij Sterckx naar voren als lijsttrekker en zorgde daarbij voor de zoveelste rel binnen de VLD. De zoveelste die niet binnenskamers werd opgelost.

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb zitten snotteren van ontroering toen ik las hoe graag beide heren hun job uitoefenen. Sterckx zit graag in Brussel, Somers bevindt zich liever wat noordelijker. Het feit echter dat hij, als partijvoorzitter, liever dan zelf zijn verantwoordelijkheid te nemen een ander politicus het werkje laat opknappen; dat gaat er bij mij niet in. De hele mediahetze die er bij kwam kijken ,aangezien zowel Sterckx als Somers hun beklag maar al te graag voor de camera deden, maakt Somers’ uitspraken over Dedecker (die hier na te lezen zijn), compleet belachelijk. Gelukkig wees maandag het partijbestuur de voorzitter op zijn plichten. Sterckx mag europarlementslid blijven. Voor de voorzitter zorgde men ervoor dat hij zowel burgemeester als kamerlid zou kunnen zijn. En zo was er weer pais en vree in Open VLD-land.

jon

De voorzitter van het Vlaams Belang Frank Vanhecke schrijft in zijn nieuwe column op de website van het VB (zie link) over zijn visie op het ‘probleem’ van de multiculturele samenleving. Dit doet hij aan de hand van een heleboel citaten die hij samengegooid heeft in een bloemlezing, en die volgens hem de pijnlijke waarheid onthullen.

Hij laat het echter wel na om ons de kans te geven de context van deze citaten te onderzoeken door duidelijk aan te geven vanwaar hij deze informatie haalde.

“De islambeschaving is niet gelijkwaardig aan de Westerse cultuur en wij hebben het recht om grenzen te stellen aan onze tolerantie.” Dit zou gezegd zijn door Patrick Dewael. Deze zin wordt volledig uit zijn context getild en zomaar even als oproep tot haat geformuleerd door Frank Vanhecke. Ik geloof niet dat het zo bedoeld is, maar men zou hier evengoed uit kunnen opmaken dat de Westerse cultuur minderwaardig is aan de Islambeschaving. Ik geloof nooit dat Patrick Dewael zo kortzichtig zou zijn om onze cultuur als superieur te beschouwen, volgens mij gaat het er hier gewoon om dat er bepaalde facetten van de Islam zijn die te haaks staan op onze cultuur om hier aanvaard te worden. Bovendien is Patrick Dewael eerder tegen het Vlaams Belang dan tegen de Islam. Als je uitgaat van de toespraken en interviews die te vinden zijn op zijn website www.patrickdewael.be , zul je merken dat hij helemaal tegen racisme in al zijn vormen is.

- De terechte verontwaardiging en de opgeklopte heisa over de rel rond de zwarte schepen Wouter Van Bellingen wordt door de linkerzijde gretig aangegrepen om nog eens te schoppen naar het zogenaamd ‘verzuurde’ en ‘onverdraagzame’ Vlaanderen én naar het Vlaams Belang, dat spreekt voor zich. De zaak is ook de gedroomde bliksemafleider voor de opmars van de islam en de falende integratie, waarvoor de politiek – en vooral links – een verpletterende verantwoordelijkheid draagt.

- Verhofstadt is nu op het groene karretje van Al Gore en de klimaatverandering gesprongen. De ideale bliksemafleider voor de échte problemen. Wie gaat straks het puin ruimen als in onze steden de multiculturele dammen breken?

Deze twee stellingen tonen nog eens aan wat voor belachelijk persoontje Frank Vanhecke niet is. Hij brengt twee willekeurige zaken droogweg aan als bliksemafleiders voor de ‘echte problemen’. Blijkbaar ging er volgens hem teveel belangstelling naar deze feiten, enkel en alleen om de aandacht af te leiden van de problemen waar het VB voor staat. Of hoe hij zichzelf dolgraag wil nestelen in de slachtofferrol waarin hij onrecht wordt aangedaan door het cordon sanitaire. Dat België dit jaar geen winter gekend heeft vanwege de klimaatverandering en dat de wereld er binnen enkele tientallen jaren aan ten onder dreigt te gaan ziet hij blijkbaar niet als een echt probleem vergeleken met het gebrek aan racisme in onze maatschappij. Dat een schepen niet aanvaard wordt vanwege zijn huidskleur, hoe capabel hij ook moge zijn, vindt hij blijkbaar het vernoemen niet waard, en als het vernoemd wordt is dat blijkbaar enkel omdat die plaats in de kranten anders gevuld zou worden met racistische artikels. Vreemde hersenkronkel als je het mij vraagt.

- Een multicultureel concert met enkele Marokkaanse muziekgroepen in zaal Roma te Borgerhout werd een tijdje geleden verstoord door baardige moslimfundamentalisten in traditionele Pakistaanse klederdracht. Ze intimideerden bezoekers met de boodschap dat muziek Westers, ‘haram’ (onrein) en dus verboden is. Dat was even schrikken voor het Antwerpse stadsbestuur en de multiculturele sector. Maar het incident komt niet uit de lucht vallen.

Hoe dit precies in elkaar zat kan ik me niet meer herinneren, maar wat ik me wel nog duidelijk herinner over dit feit is dat dit een alleenstaand feit was dat bovendien nog eens erg opgeblazen geworden is in de media, zodat het haast een aanslag leek van moslimfundamentalisten, terwijl dit absoluut het geval niet was. Maar waarschijnlijk stonden Frank zijn oogkleppen net te dicht bij elkaar om dit op te merken.

Hoe dan ook, ik blijf erbij dat het VB een belachelijke partij is die te serieus genomen wordt als aanklacht tegen de multiculturele samenleving aangezien ze met geen enkel degelijk onderbouwd argument naar voren komen. Elk artikel kan op tientallen manieren compleet ontkracht worden en bevat niets meer dan een heleboel holle oproepen tot racisme. Helaas zijn er heel wat mensen in ons land die het inzicht niet hebben om deze paniekzaaierij te doorprikken, en die blindelings in de val van het VB trappen. Enkel door te steunen op de onwetendheid van het gewone volk slagen ze erin om stemmen te ronselen, tot onze eigen schande.

http://www.vlaamsbelang.be/index.php?p=6&id=44

Stefaan

In Afrika loopt er een man in een groot wit laken rond. Hier in België zou de mens uitgelachen worden voor dikke spermacel maar in Gambia kun je daar nog mee wegkomen. Hij is er zelfs president geworden.

Wanneer hij verkozen werd? Nooit, beste lezers. De man besefte zelf ook wel dat niemand op spermacellen stemt en dus pleegde hij een staatsgreep. Dat is inmiddels 13 jaar geleden.

Inmiddels in Yahya Jammeh nog steeds president van Gambia. Hij haalt af en toe een dolle frats uit, zoals bijvoorbeeld die keer toen hij ervoor zorgde dat een journalist 3 kogels in zijn kop geknald kreeg. Dat avontuur van Jammeh kun je hier nalezen. Maar al bij al bleven zijn streken binnen de perken.

Een weekje geleden heeft Jammeh echter opnieuw van zich laten horen. Deze keer brengt hij ons wereldschokkend nieuws. Gambia’s president meldt ons immers dat hij zonet een geneesmiddel tegen aids heeft ontdekt. En geef toe, wie anders dan de dikke wandelende spermacel is daarvoor de geschikte persoon?

Het precieze recept wil Jammeh nog niet meedelen. Wel kan hij ons alvast vertellen dat een groene zalf, een bitter geel drankje en twee bananen voldoende zijn om het geneesmiddel te maken. Dat die tienduizenden hoogopgeleide en duurbetaalde onderzoekers, die al jarenlang opzoek zijn naar een geneesmiddel tegen aids, daar nog niet opgekomen waren.

Nee, even serieus nu. Mensen als Jammeh zijn gevaarlijk. Ze teren op hun (ondemocratisch) verworven macht en op de onwetendheid van het volk om ongestraft dergelijke zever te verkopen. Klakkeloos aanvaardt men deze kwatsh omdat ze geruggensteund wordt door pseudo-wetenschappelijk onderzoek. Zo zegt Jammeh bijvoorbeeld dat hij bloedmonsters naar een lab in Senegal heeft gestuurd. Daar kwam men tot de conclusie dat bij ongeveer de helft van de patiënten het virus uit het bloed is verdwenen. De laborant die het onderzoek uitvoerde voegde er echter stilletjes aan toe dat enkel bloedmonsters die ná Jammeh’s behandeling werden getrokken, opgestuurd werden. Voor hetzelfde geld heeft meneer de president dus de helft van zijn bloedstaaltjes bij gezonde mensen getrokken.

Waarom is in mijn ogen deze man gevaarlijk? Ten eerste; omdat Yahya Jammeh zegt dat, voor de behandeling van aids met zíjn geneesmiddel, patiënten moeten ophouden met het innemen van aids-remmers. Ten tweede; omdat op deze manier het condoom in Afrika nu helemaal niet meer gebruikt zal worden. Ten derde; omdat de algehele mentaliteit van de Gambianen hierdoor opnieuw heel wat onverantwoordelijker zou kunne worden met betrekking tot soa’s. Zo zou bijvoorbeeld de polygamie weer vaker kunnen voorkomen, hetgeen duidelijk een effect heeft op de verspreiding van aids.

Vele grootse veilig vrijen-campagnes ten spijt, ziet het er dus niet naar uit dat men in Gambia snel van het HIV-virus verlost zal zijn. Bijgeloof is geen zeldzaamheid in het land en als dergelijke kwakzalverij door een reeds dertien jaar lang regerende president rondgebazuind wordt, zal er ongetwijfeld geloof aan worden gehecht. Dat Gambia geen persvrijheid kent en kritische stemmen dus ook geen gehoor vinden zorgt er helaas voor dat Jammeh vrij spel krijgt…

PS.: Aids in de hand werken, profiteren van je macht om zever te verkopen en daarbij teren op de onwetendheid van de bevolking… Yahya Jammeh zou een goede pauskandidaat geweest zijn.

Bronnen: - http://www.bevrijdewereld.be/site/article.php?articleId=217&menuId=1  

              - http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/6323449.stm

                                                                                                              jon

De naam Margaretha Guidone doet bij velen vast wel een belletje rinkelen. De ‘huisvrouw’ uit Kapellen kwam onlangs veelvuldig in het nieuws met enkele stunts. Vooreerst slaagde ze er immers in een 250-tal politici naar de bioscoop te lokken om hen ‘An Inconvenient Truth’ voor te schotelen. Op die manier wou Mevrouw Guidone, naar eigen zeggen, de Belgische politieke top een milieubewust geweten toeschoppen.Achteraf gezien bleek het echter de start van een nooit eerder gezien mediacircus te zijn. Nog geen tien dagen later kreeg Guidone een telefoontje van Federaal Minister van Leefmilieu Bruno Tobback. Of ze geen zin had om zijn spreektijd op de VN Klimaattop in Nairobi over te nemen. Ze stemde in en een kleine week later werd haar ecologische boodschap de wereld ingestuurd.Ik zag het schouwspel met lede ogen aan. Mevrouw Guidone voerde in Nairobi immers een show op die te belachelijk voor woorden was. Het begon al slecht toen het me opviel hoe ze bij het uitspreken van haar speech iedere 10 seconden een zin begon met “Ik, als simpele huisvrouw,…”. Politiek draait niet om wie je bent, maar om wat je doet. Of vat Dedecker iedere speech misschien aan met de woorden: “Ik, als dikke judocoach,…”? En zelfs indien Jean-Marie Dedecker er deze belachelijke gewoonte op na zou houden, dan nog zou dat dan tenminste gebeuren door een persoon met charisma. Guidone moet het echter stellen met het de uitstraling en de retoriek van een doosje krabsala. Overigens zou ik er even fijntjes op willen wijzen dat Margaretha überhaupt helemaal geen simpele huisvrouw is. Of kent u simpele huisvrouwen die ayurvedisch therapeute als job uitoefenen? Waarschijnlijk is die hele slonzige-huisvrouwlook gewoon een typetje van haar.Verder wil ik het ook even hebben over Mevrouw Guidone’s speech. Want die was pas ridicuul. Onderwerp was een middagje babysitten bij de kinderen van haar beste vriendin. De 7-jarige Marco haalde die namiddag een paddestoel tevoorschijn. Hij zei haar dat hij die iedere dag bewonderde en dat hij er regelmatig over vertelde tegen zijn vriendjes op school. (Hoewel paddestoelen natuurlijk nooit zo lang bewaren. Voorts maak je ook echt geen vriendjes door constant over je paddestoel te bazelen.) Guidone beschreef de heren en dames politici hoe ze hierbij verdwaalde in Marco’s grote blauwe ogen. Tom Hernai werd voor dergelijke praktijken tenminste nog ontslagen. Voorts vertelde de 7-jarige uk dat hij bezorgd was over de toestand van onze planeet. Want dat die om zeep was, dat had hij op school geleerd (Toen ik zeven jaar was leerde ik ‘oom’ ‘aap’ en ‘roos’ lezen. De kwaliteit van ons onderwijs gaat er dus deftig op vooruit.).Zelf moeder van twee kinderen zijnde en voorts natuurlijk ook simpele huisvrouw zijnde besloot Guidone dit voorval in haar speech op te nemen. Kunt u dat nu geloven? Als u 3 minuten had om de wereldtop duidelijk te maken dat we het rustiger aan moeten doen met deze wereld, zou u dan uw belevenissen als babysitter uit de doeken doen? Het lachwekkende eindresultaat kunt u lezen op http://www.brunotobback.be/default.aspx?ref=AHABAL&lang=NL.Ondertussen was Mevrouw Guidone een potentiële bron van kiezersstemmen geworden. Grofwild voor politieke partijen dus, en ook Margaretha bleek een uitstapje in de politiek wel te zien zitten. Nadat ze jarenlang lid geweest was van Groen!, ruilde ze haar lidkaart in voor een roder modelletje. Volgens Guidone was SP.a immers dé milieupartij van België. Hiermee wou het mens waarschijnlijk bewijzen naast simpele huisvrouw ook simpele geest te zijn. Daarom zou ik graag Mevrouw Guidone benoemen als de eerste BH ooit in belgië. Want BV’s, bekende Vlamingen, hebben we hier al genoeg. Margaretha is echter de eerste persoon die mijns inziens de titel Belachelijk Huiswijf verdient.

jon

Hoi hoi beste medebloggers. Bij deze wil ik zowel stefaan als mijzelf verontschuldigen. Geen van ons zal de komende 3 weken ook maar 1 seconde tijd aan deze blog spenderen. 'Waarom??', hoor ik jullie al ontgoocheld denken. Wel, het antwoord is zeer simpel. Wij beginnen zaterdag allebei aan ons eerste examen, namelijk geschiedenis. Het is aan de unief dus het zal moeilijk zijn. Stefaan heeft mij een foto gestuurd hoe hard hij moet leren, en het is meelijwekkend. Het manneke is er een chinees van geworden. Anyway, tot binnen 3 weken en duim ondertussen een beetje voor ons ;) jon

Maandagnamiddag heeft een Amerikaans gevechtsvliegtuig van het type AC-130 Badel, een dorpje in Somalië, gebombardeerd omdat ze vermoedden dat er mensen aanwezig waren die linken hadden met al-Qaeda. "Volgens onze bronnen waren er veel lijken te zien na de aanval", aldus CBS, "Onder de doelwitten waren de leider van al-Qaeda in de Hoorn van Afrik en een leider van een netwerk die wordt gezocht wegens zijn rol in de aanslagen tegen twee Amerikaanse ambassades in Kenia en Tanzania in 1998", aldus de televisiezender. Er werden veel mensen gedood, maar men weet niet precies wie er allemaal dood is en wie niet. Toch wordt de operatie als een succes beschouwd.De Somalische interim-president Abdullahi Yusuf steunde de VS: "The US had a right to bombard terrorist suspects who attacked its embassies in Kenya and Tanzania".

Hebben de VS echter ook het recht om een dorp plat te bombarderen omdat die verdachten zich daar verschuilen? Is het ethisch verantwoord om talloze onschuldige mensen mee te sleuren in het lot van enkele terroristen die negen jaar geleden een ambassade bombardeerden? Mogen ze dat een succes noemen? Deze aanval is typerend voor de arrogante 'raak ons en wij slaan tien keer harder terug'-mentaliteit van Amerika. Hoe lang gaan ze nog voor internationale politieagent blijven spelen en zich verlagen tot het niveau van de terroristen die ze bestrijden? Reacties zijn welkom.

Bronnen: www.destandaard.be, www.demorgen.be, news.bbc.co.uk

-Stefaan-

Jean-Marie Dedecker gaat een eigen politieke partij oprichten. Dat meld de beste man vandaag in het Laatste Nieuws. Daarmee is dus een eind gekomen aan het gemouwtrek om Dedecker. Want naast N-VA aasden ook Vlaams Belang en Vlott op het 'stemmenkannon'.Dedecker verklaarde echter zelf niet met Vlaams Belang in zee te willen gaan, en ook een partijspeldje van Vlott ziet Dedecker blijkbaar niet zitten. Stank voor dank zal Coveliers gezegd hebben.Wat heeft dit echter als gevolg voor het politieke landschap in Vlaanderen? Laten we beginnen met een verdere versplintering van rechts. Daar waar de aan linkerzijde van de sociaal-economische en sociaal-culturele breuklijn SP.a het 'kot voor zich alleen heeft'(de concurrentie van Groen! is miniem), zien we dat de rechterzijde van het ideologisch spectrum bestaat uit CD&V, N-VA en Vlaams Belang als grote stemmentrekkers (hierbij laat ik kleinere partijtjes als Vlott even buiten beschouwing). In de strijd om de kiezer geld als geen ander dat eenheid macht maakt. Daar waar links dezer dagen het toonbeeld van uniformiteit lijkt, laat rechts een compleet andere situatie zien. Bijgevolg zullen de drie reedsgenoemde partijen de stemmen moeten verdelen, hetgeen hen uiteraard verzwakt. Net daarom is de komst van Dedeckers partij geen goede zaak.Toch zie ik evenwel enkele redenen die tegen een verdere versplintering op rechts wijzen. Ten eerste kennen we in Belgie die fijne provinciale kiesdrempel. Indien Dedecker's partij die drempel niet weet te overschrijden en geen enkele zetel haalt in de Kamer of in de Senaat, krijgen hij of zijn kandidaten niet alleen geen mandaat (of postje, dat woord gebruikt Dedecker liever), ook wat de partijfinanciering betreft komt Dedeckers nieuwe partij dan in nauwe schoentjes te staan. Een kartel lijkt daarom een oplossing maar, behalve Vlaams Belang, wie wil nu samenwerken met een brulboei uit West-Vlaanderen?Een ander argument in de versplintering levert de geschiedenis mij. Nooit hebben partijen gebaseerd op een charismatisch persoon lang overleefd. Goede voorbeelden zijn niet ver te zoeken: Rossem, PNPb(partij van Paul Marchal), LPF in Nederland,... Dergelijke partijen doen het heel eventjes goed maar slagen er niet in om de leider te overleven. Dit vanwege het feit dat ze vaak niet nog genoeg geinstitutionaliseerd om zich,na een machtsoverdracht aan een nieuwe, mogelijks minder charismatische leider, van een toekomst te verzekeren.Als laatste argument zie ik graag een individueel-psychologische reden. Robert Merton, een politicoloog, formuleerde ooit de 'self-fulfilling propthecy'. Een voorbeeldje: Als kiezers denken dat stemmen op partij X nutteloos is (omdat men bijvoorbeeld meent dat die partij niet genoeg stemmen zal halen om boven de kiesdrempel uit te stijgen), zullen ze hun stem aan een andere partij toevertrouwen. Net omdat een heleboel mensen dezelfde redenering volgen, zal partij X de kiesdrempel ook effectief niet halen. De voorspelling verwezenlijkt zichzelf dus.Dedecker's nieuwe partij loopt een redelijk grote kans om slachtoffer te worden van minstens een van deze obstakels.Wat is jullie mening hierover? Word het iets met Dedecker's politieke partij of gaat de brulboei kopje onder?